مقالات

کشف رازهای تشکیل ستاره در کهکشان گرداب


توزیع تابش مولکول دیازنیلیم در کهکشان گرداب

این تصویر توزیع تابش مولکول دیازنیوم (رنگ های کاذب) در کهکشان گرداب را در مقایسه با یک تصویر نوری به تصویر می کشد. مناطق قرمز رنگ در تصویر نشان دهنده سحابی های گازی درخشانی است که حاوی ستارگان داغ و عظیمی است که از مناطق تاریک گاز و غبار در بازوهای مارپیچی عبور می کنند. وجود دیازنیلیوم در این مناطق تاریک به ویژه ابرهای گازی سرد و متراکم را نشان می دهد. اعتبار: © توماس مولر (HdA/MPIA)، S. Stuber و همکاران. (MPIA)، ناسا، ESA، S. Beckwith (STScI) و تیم میراث هابل (STScI/AURA)

برای اولین بار، ردپایی از ابرهای ستاره‌ساز سرد و متراکم در یک کهکشان بیرونی دیده می‌شود راه شیری در یک منطقه وسیع نقشه برداری می شوند.

یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی به رهبری ستاره‌شناسان موسسه نجوم ماکس پلانک (MPIA) مناطق وسیعی از گازهای سرد و متراکم، نهالستان‌های ستاره‌های آینده، را در کهکشانی خارج از کهکشان راه شیری با جزئیات بی‌سابقه‌ای به دقت ترسیم کرده‌اند. با استفاده از تداخل سنج NOEMA، این مشاهدات فضای وسیعی در کهکشان را در بر می گیرد و بینشی را در مورد شرایط مختلف برای شکل گیری ستاره ها فراهم می کند. این داده‌ها پیشرفتی را در این نوع اندازه‌گیری نشان می‌دهد و به محققان برای اولین بار اجازه می‌دهد تا مراحل اولیه شکل‌گیری ستارگان را فراتر از کهکشان راه شیری در مقیاس‌هایی به کوچکی ابرهای گازی منفرد ستاره‌ساز بررسی کنند.

زادگاه ستارگان در کهکشان میلستروم

به طور متناقضی، تکامل ستارگان داغ در برخی از سردترین مناطق جهان آغاز می شود – ابرهای متراکم از گاز و غبار که از کل کهکشان ها عبور می کنند. “برای مطالعه مراحل اولیه تشکیل ستاره، که در آن گاز به تدریج متراکم می شود تا در نهایت ستاره ها تولید شود، ابتدا باید این مناطق را شناسایی کنیم.سوفیا استوبر، دانشجوی دکترا در موسسه نجوم ماکس پلانک (MPIA) در هایدلبرگ می گوید. او نویسنده اصلی مقاله تحقیقاتی است که برای انتشار در آن برنامه ریزی شده است نجوم و اخترفیزیک. “برای این منظور، ما معمولاً تابش ساطع شده توسط مولکول‌های خاصی را اندازه‌گیری می‌کنیم که مخصوصاً در این مناطق بسیار سرد و متراکم فراوان هستند.“

مولکول ها به عنوان کاوشگر شیمیایی

ستاره شناسان معمولاً از مولکول هایی مانند HCN (سیانید هیدروژن) و N استفاده می کنند2ساعت+ (دیازنیلیم) به عنوان کاوشگر شیمیایی در مطالعه تشکیل ستاره در کهکشان راه شیری. Eva Schinnerer، رئیس یک گروه تحقیقاتی در MPIA توضیح می‌دهد: «اما تنها اکنون توانستیم این نشانه‌ها را با جزئیات زیاد در محدوده وسیعی در یک کهکشان خارج از کهکشان راه شیری، که مناطق مختلف را با شرایط مختلف پوشش می‌دهد، اندازه‌گیری کنیم.» حتی در نگاه اول، واضح است که در حالی که این دو مولکول به طور موثر یک گاز متراکم را آشکار می کنند، تفاوت های جالبی را نیز آشکار می کنند.

از طریق برخورد با مولکول‌های هیدروژن فراوان، که تشخیص آن‌ها خود دشوار است، مولکول‌های دیگر چرخانده می‌شوند. پس از کاهش سرعت، تابش با طول موج مشخص، تقریباً سه میلی متر برای مولکول های فوق الذکر منتشر می شود.

این اندازه گیری ها بخشی از یک برنامه مشاهداتی جامع به نام SWAN (بررسی گرداب در ثانیه کمانی با NOEMA) است که به طور مشترک توسط Schinnerer و Frank Bigiel از دانشگاه بن رهبری می شود. این تیم با استفاده از آرایه میلی متری گسترده شمالی (NOEMA)، یک تداخل سنج رادیویی در کوه های آلپ فرانسه، قصد دارد توزیع مولکول های مختلف را در 20000 سال نوری درونی کهکشان گرداب (مسیه 51) از جمله سیانید هیدروژن و دیازنیلیم مطالعه کند. علاوه بر 214 ساعت رصد از این برنامه، حدود 70 ساعت از کمپین های رصدی دیگر با تلسکوپ 30 متری تک ظرف در جنوب اسپانیا مجموعه داده ها را تکمیل می کند.

ژروم پتی از مؤسسه میلی متری رادیو اخترشناسی (IRAM)، مؤسسه ای که تلسکوپ ها را مدیریت می کند، می گوید: «از آنجایی که داده های تداخل سنج رادیویی بسیار پیچیده تر از تصاویر تلسکوپ است، پردازش و پالایش داده ها تقریباً یک سال دیگر طول کشید. تلسکوپ‌های تداخل سنجی مانند NOEMA از چندین آنتن جداگانه تشکیل شده‌اند که در مجموع به تفکیک جزئیات قابل مقایسه با تلسکوپ‌هایی با قطر آینه اولیه معادل فاصله بین تلسکوپ‌های جداگانه دست می‌یابند.

خواص گاز به محیط بستگی دارد

همانطور که ما این کهکشان را از فاصله تقریباً 28 میلیون سال نوری رصد می کنیم، می توانیم ردپایی از ابرهای گازی منفرد را در مناطق مختلف مانند مرکز و بازوهای مارپیچی تشخیص دهیم. استابر توضیح می دهد: «ما از این شرایط استفاده کردیم تا مشخص کنیم که این دو گاز چقدر ابرهای متراکم را در این کهکشان برای ما ردیابی می کنند و آیا آنها به همان اندازه مناسب هستند یا خیر.

در حالی که شدت انتشار هیدروژن سیانید و دیازنیلیم به طور متوالی از طریق بازوهای مارپیچی افزایش و کاهش می یابد و نتایج به همان اندازه قابل اعتماد برای تعیین چگالی گاز ارائه می شود، اخترشناسان انحراف قابل توجهی در مرکز کهکشانی پیدا کردند. در مقایسه با دیازنیا، روشنایی انتشار سیانید هیدروژن به طور قابل توجهی در این منطقه افزایش می یابد. به نظر می رسد مکانیزمی در آنجا وجود دارد که سیانید هیدروژن را برای انتشار نور اضافی تحریک می کند، که با دیازنیلیا دیده نمی شود.

شینرر می گوید: «ما گمان می کنیم که هسته فعال کهکشانی در کهکشان گرداب مسئول این امر باشد. این منطقه توده مرکزی را احاطه کرده است سیاه چاله. قبل از اینکه گاز به درون سیاهچاله بیفتد، یک دیسک چرخان تشکیل می دهد، به سرعت های بالایی شتاب می گیرد و در اثر اصطکاک تا هزاران درجه گرم می شود و تشعشعات شدیدی ساطع می کند. این تابش در واقع می تواند تا حدی به انتشار اضافی مولکول های سیانید هیدروژن کمک کند. شینرر می افزاید: «با این حال، ما هنوز باید به طور دقیق بررسی کنیم که چه چیزی باعث می شود این دو گاز رفتار متفاوتی داشته باشند.

یک چالش ارزشمند

بنابراین، حداقل در ناحیه مرکزی کهکشان گرداب، دیازنیوم در مقایسه با سیانید هیدروژن کاوشگر چگالی قابل اعتمادتر به نظر می رسد. متأسفانه، برای چگالی گاز یکسان، به طور متوسط ​​پنج برابر تیره تر می درخشد، که تلاش اندازه گیری را به شدت افزایش می دهد. حساسیت اضافی لازم با یک دوره مشاهده بسیار طولانی تر به دست می آید.

چشم انداز مطالعه دقیق مراحل اولیه در کهکشان های خارج از راه شیری امیدی را برای دانشمندان به ارمغان می آورد. چنین نمای واضحی از کهکشان گرداب برای کهکشان راه شیری در دسترس نیست. در حالی که ابرهای مولکولی و مناطق ستاره‌زایی در کهکشان راه شیری نزدیک‌تر هستند، تعیین ساختار و مکان دقیق بازوها و ابرهای مارپیچی به‌طور قابل توجهی چالش‌برانگیزتر است.

استابر خاطرنشان می کند: «اگرچه ما می توانیم از برنامه رصد دقیق با کهکشان گرداب چیزهای زیادی بیاموزیم، اما این به نوعی یک پروژه آزمایشی است. مایلیم در آینده کهکشان های بیشتری را از این طریق کشف کنیم.» با این حال، این امکان در حال حاضر به دلیل قابلیت های فنی با محدودیت هایی مواجه است. کهکشان گرداب در پرتو این کاوشگرهای شیمیایی بسیار درخشان می درخشد. برای سایر کهکشان ها، تلسکوپ ها و ابزار باید بسیار حساس تر باشند.

Schinnerer امیدوار است: “نسل بعدی Very Large Array (ngVLA)، که در حال حاضر در حال برنامه ریزی است، احتمالا به اندازه کافی قدرتمند خواهد بود. اگر همه چیز خوب پیش برود، تا حدود ده سال آینده در دسترس نخواهد بود. تا آن زمان، کهکشان گرداب به عنوان یک آزمایشگاه غنی برای مطالعه تشکیل ستاره در مقیاس کهکشانی عمل می کرد.

مرجع: “بررسی گرداب دوم Arcsecond با NOEMA (SWAN) – I. نقشه برداری HCN و N2H+ 3mm Lines” توسط سوفیا کی. استابر، جروم پتی، اوا شینرر، فرانک بیگیل، آنتونیو یوسرو، ایوانا بسلیچ، میگل کوئرهتا، ماریا جی. خیمنز-دونر، آدام لروی، یاکوب دن بروک، لوکاس نویمان، کوزیما ایبنشتاینر، یو-هسوان تنگ، اشلی بارنز، ملانی شوانس، داریو کلمبو، دانیل دیل، سایمون کو گلاور، دایژونگ لیو و هسی آن پن، 20 2023، نجوم و اخترفیزیک.
DOI: 10.1051/0004-6361/202348205

محققان MPIA درگیر در این مطالعه سوفیا استوبر و اوا شینرر هستند.

سایر مشارکت کنندگان ژروم پتی (IRAM و Observatoire de Paris/PSL، فرانسه هستند. [PSL]فرانک بیگیل (دانشگاه بن، آلمان). [UB])، آنتونیو یوسرو (رصدخانه Astronómica Nacional/IGN، مادرید، اسپانیا [OAN])، ایوانا بسلیچ (PSL)، میگل کوئرهتا (OAN)، اچ. ماریا خیمنز-دونر (OAN and Observatorio de Yebes/IGN، گوادالاخارا، اسپانیا)، آدام لروی (دانشگاه ایالتی اوهایو، کلمبوس، ایالات متحده)، یاکوب دن بروک ( مرکز اخترفیزیک، هاروارد و اسمیتسونیان، کمبریج، ایالات متحده، لوکاس نویمان (UB)، کوزیما ایبنشتاینر (UB)، یو-هسوان تنگ (دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، لاجولا، ایالات متحده)، اشلی بارنز (رصدخانه جنوبی اروپا، گارچینگ، آلمان[[[ESO]، ملانی چوانز (مرکز نجوم، دانشگاه هایدلبرگ، آلمان) [ZAH] و Cosmic Origins of Life Research DAO)، داریو کلمبو (UB)، دانیل آ. دیل (دانشگاه وایومینگ، لارامی، ایالات متحده آمریکا)، سیمون CO گلاور (ZAH)، دایژونگ لیو (موسسه ماکس پلانک برای فیزیک فرازمینی، گارچینگ، آلمان) و Hsi-An Pan (دانشگاه تامکانگ، تایوان).





Source link

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا