طرح ایندیانا برای خط لوله آب زیرزمینی برای تولید ریزتراشه باعث آتش سوزی شد

هنگامی که مقامات ایندیانا یک پارک صنعتی جدید ایجاد کردند تا شرکتهای بزرگ میکروچیپ را به ایالت جذب کنند، یک سایت تقریباً 10000 هکتاری را در نزدیکی یک کلان شهر پررونق، یک فرودگاه بزرگ و یک مرکز تحقیقاتی دانشگاهی انتخاب کردند.
اما این منطقه فاقد یک عنصر کلیدی برای حمایت از انواع توسعه ای است که دولت می خواهد جذب کند: دسترسی به مقادیر زیادی آب که ممکن است تولیدکنندگان ریزتراشه به آن نیاز داشته باشند.
مقامات از طرحی برای پمپاژ مقادیر زیادی آب از سفره ای در حدود 40 مایلی پرده برداری کردند. اما این طرح نگرانیهایی را در مورد کاهش منابع آب زیرزمینی در منبع ایجاد کرده است، که باعث درخواستهای گسترده برای کنار گذاشتن این ایده شده است، حداقل تا زمانی که مطالعات بیشتری انجام شود.
هفته گذشته، مقامات ایالتی گفتند که دقیقاً این کار را انجام خواهند داد، فرماندار اریک هولکامب و دیگر رهبران متعهد شدند که پروژه را تنها پس از تکمیل مطالعات برای اطمینان از پایداری همه برداشتها، پیش ببرند.
فرماندار هولکامب گفت: «دادهها – که هنوز جمعآوری نشده است – برخی یا همه تصمیمهای آینده را هدایت میکند. در یک خبر.
نبرد در ایندیانا نمونهای از تشدید تنشها بر سر آب است زیرا رشد شهری، تقاضای صنعتی و مقررات ناهموار در جوامعی که فشار فزایندهای بر منابع محدود آب زیرزمینیشان وارد میکنند، برخورد میکنند. علاوه بر همه اینها، آب و هوای در حال تغییر و پتانسیل آب و هوای نامنظم تر است، از جمله خشکسالی هایی مانند خشکسالی که این ایالت را در سال 2012 خشک کرد.
منتقدان میگویند طرح خط لوله میتواند برخی از چاههای مسکونی را خشک کند و سفرهای را که کشاورزان برای آبیاری به آن تکیه میکنند، تحت فشار قرار دهد و همچنین به طور بالقوه جریانها را در رودخانهها و نهرهای مجاور کاهش دهد. حامیان میگویند آزمایشهای اولیه نشان میدهد که این سفره آب زیادی دارد و سرمایهگذاریهای جدید – از جمله کارخانه داروسازی برای تولید داروی دیابت و کاهش وزن رقیب اوزمپیک – باعث ایجاد شغل و رونق اقتصادی خواهد شد.
این بحث همچنین نشان داد که چگونه فقدان مقررات آب های زیرزمینی ایالت می تواند منجر به مشکلات آینده در منطقه شود، منطقه ای که تلاش می کند از بودجه دولت بایدن برای تحقیق و توسعه تراشه ها استفاده کند.
شارون نیگل، نماینده ایالت ایندیانا، گفت: “ما مخالف توسعه و رشد اقتصادی نیستیم، فقط می خواهیم مطمئن شویم که شهروندان ما در منطقه ما محافظت می شوند و منابع ارزشمند ما محافظت می شوند.”
رهبران ایندیانا دارند خواستار شرکت های نیمه هادی شد در کره جنوبی، تایوان و ژاپن به امید تبدیل این کشور به یک مرکز میکروچیپ. اما تولید تراشه به مقادیر زیادی آب برای جلوگیری از آلودگی نیاز دارد.
پارک صنعتی مرکزی ایندیانا در لبنان، ایندیانا است که توسط مزارع ذرت و لوبیا احاطه شده است. آب است به طور فزاینده ای در تقاضا در آنجا، نه تنها از رشد جمعیت ایندیاناپولیس مجاور، بلکه به دلیل صنعت معدن شن، که از مقادیر قابل توجهی آب برای خنک کردن سنگ در حین برش و جلوگیری از گرد و غبار استفاده می کند.
این طرح توسط مقامات یک شرکت توسعه اقتصادی شبه دولتی، آب را از یک سفره زیرزمینی در زیر رودخانه واباش در شهرستان تیپکانو به پارک صنعتی جدید، که در منطقهای است که دسترسی قابل توجهی به رودخانهها و دریاچهها یا آبهای زیرزمینی کافی ندارد، منتقل میکند.
مقامات گفتند که می توانند روزانه تا 100 میلیون گالن انتقال دهند، مبلغی که نماینده نیگل آن را “تکان دهنده” می نامد. او گفت که در مقایسه، شهر لافایت، هند، با بیش از 71000 نفر جمعیت، روزانه 17 میلیون گالن مصرف می کند.
جف فایندلی، حفاری بازنشسته ای که در شهرستان تیپکانو زندگی می کند و رهبری یک گروه مخالف علیه این پروژه را بر عهده دارد، می گوید: «به نظر می رسد که ایالت تقریباً ما را هدف قرار می دهد و آنها از پول ما برای مبارزه با ما و سرقت آب استفاده می کنند.
ایندیانا به اکثر کاربران آب زیرزمینی اجازه می دهد تا هر چقدر که می خواهند پمپاژ کنند. نماینده نیگل گفت، از آنجا که بسیاری از بخشهای ایالت به آب کافی دسترسی دارند، مقررات عمدتاً پس از بحران وضع شده است.
این مدلی است که در کشورهای دیگر وجود دارد. امسال، تحقیق نیویورک تایمز در مورد مقررات آب های زیرزمینی در سرتاسر کشور آنها مجموعهای از قوانین محلی و ایالتی را یافتند که آنقدر ضعیف و قدیمی شدهاند که در بسیاری از جاها نظارت تقریباً وجود ندارد. آب های زیرزمینی به طور خطرناکی در سراسر کشور رو به کاهش است، تایمز مشکلی را شناسایی کرد که با تغییرات آب و هوایی تشدید می شود.
تنظیمکنندههای ایندیانا کاربران عمده آبهای زیرزمینی را با درخواست از آنها برای ثبت نام و گزارش برداشتهای سالانه خود پیگیری میکنند. اما دانشمندان می گویند که این ایالت چاه های نظارتی نسبتا کمی برای ردیابی سطح آب های زیرزمینی دارد. و مسئولیت مشکلات آب بین چندین سازمان دولتی تقسیم شده است.
زمینی در شهرستان بون برای قرار دادن پارک صنعتی به نام LEAP for Limitless Exploration/Extended Pace آماده می شود.
الی لیلی و شرکت اعلام کردند که قصد دارند دو کارخانه جدید 2.1 میلیارد دلاری برای تولید داروی کاهش وزن خود و سایرین در آنجا بسازند. سخنگوی شرکت گفت که لیلی قصد دارد از منابع موجود در لبنان به جای اتکا به منبع آب، آب بگیرد.
سازندگان تراشه بالقوه به میزان قابل توجهی آب بیشتری نیاز خواهند داشت. ایندیانا هنوز در حال مبارزه با سال گذشته توسط اینتل است که اوهایو را به عنوان سایت اینتل انتخاب کرد. یک مرکز تراشه 20 میلیارد دلاری.
در ماه نوامبر، در پی شکایت در مورد عدم شفافیت در شرکت توسعه اقتصادی، فرماندار هلکامب مسئولیت آزمایش آب زیرزمینی را منتقل کرد به اداره مالی ایندیانا. اونم همینطور برنامه های اعلام شده برای یک مطالعه منطقه ای گسترده تر از آب ها در شمال مرکزی ایندیانا، و همچنین نصب دستگاه های نظارت بر آب جدید.
فرماندار در نوامبر در نوامبر گفت: این مطالعه داده هایی را ارائه می دهد تا “درکی بهتر از مقدار آب اضافی که واقعاً برای حمایت از رشد کل منطقه اطراف وجود دارد، قبل از انجام هر اقدامی که ممکن است به طور سهوی این منبع ضروری را به خطر بیندازد” ارائه می دهد. انتشار خبر
دفتر او به درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد. در یک کنفرانس مطبوعاتی هفته گذشته او گفت که “هیچ قطره یا قطره آب خرج نمی شود تا زمانی که بدانیم چه حجمی نه تنها برای این منطقه بلکه برای یک منطقه بزرگتر در سراسر ایندیانا نیاز است.”
سخنگوی اداره منابع طبیعی ایالت ایندیانا، که به تنظیم آب های زیرزمینی کمک می کند، از اظهار نظر به غیر از ارسال لینک به وب سایت های رسمی که مصرف کنندگان عمده آب این ایالت را نشان می دهد و بروشور قوانین آب های زیرزمینی را نشان نمی دهد. طبق این بروشور، ایالت می تواند پمپاژ را در زمان خشکسالی محدود کند و اگر دریابد که آبخوان شارژ نمی شود.
هیدرولوژیست ها می گویند برخی از سفره های زیرزمینی می توانند در برابر برداشت های بسیار زیاد مقاومت کنند، زیرا توسط باران و ذوب برف شارژ می شوند. همچنین برخی از بهره برداران صنعتی از آب های زیرزمینی آن را به حوزه آبخیز برمی گردانند. مخالفان می گویند، اما این مورد در مورد آبی که از شهرستان تیپکانو گرفته می شود صدق نمی کند.
آبخوان آنجا از چندین کشاورز بزرگ ذرت، سویا، گندم، یونجه و سایر محصولاتی که نیاز به آبیاری دارند حمایت می کند زیرا بیشتر در خاک های شنی رشد می کنند. کارلی شیتس، که شوهرش در گرانویل، هند مزرعهداری میکند، گفت که مقامات یکی از چاهها را در طول فصل آبیاری تابستانی آزمایش کردند.
او در ایمیلی نوشت: «برای اولین بار، خانههای مجاور با سنگریزه در فیلترها، شن در سینکها و توالتها، کاهش فشار آب و بوی هیدروژن سولفید مواجه شدند» و افزود: «تصمیم دولت برای بازگرداندن یک سفره آبخوان تخلیهشده، دیگری را تخلیه کرد.»
در اوایل دسامبر، کمیسران شهرستان تیپکانو به تعلیق 9 ماهه برداشت عمده آب های زیرزمینی از این منطقه رأی مثبت دادند، اقدامی که برای توقف این پروژه تا زمانی که قانونگذاران بتوانند در جلسه سال آینده اقدام کنند، طراحی شده بود. نماینده Naegele، در میان دیگران، قصد دارد اقداماتی را انجام دهد که فرآیند صدور مجوز را برای کاربران بزرگ آب زیرزمینی ایجاد کند.
کیت چرکاور، استاد مهندسی کشاورزی و بیولوژیکی در دانشگاه پردو و مدیر مرکز تحقیقات منابع آب ایندیانا، گفت که در شرایط عادی ممکن است سفره زیرزمینی زیر رودخانه واباش در برابر برداشت های عظیم مقاومت کند. اما او نگران سال های خشکسالی است.
او گفت که کشش های زیاد در طول خشکسالی می تواند به میزان قابل توجهی رودخانه را کاهش دهد و همچنین باعث خشک شدن چاه های کم عمق صاحبان خانه های اطراف شود. او گفت که بیشتر محصولات زراعی ایالت دیم است، اما آبیاری عموماً از خشکسالی 2012 افزایش یافته است.
او با اشاره به مصرفکنندگانی که به دنبال برداشتهای هنگفت هستند، گفت: «از آنجایی که دولت هیچ مقررات و مجوزی ندارد، هیچ چیزی برای جلوگیری از دیگری و دیگری و دیگری وجود ندارد. “و در نقطه ای سفره آب را می شکنی.”



