اگر قسمت ما از کیهان چگالی کمتری داشته باشد، آیا این موضوع فشار هابل را توضیح می دهد؟

در دهه 1920، ادوین هابل و ژرژ لماتر کشف شگفت انگیزی کردند که برای همیشه درک ما از جهان را تغییر داد. آنها پس از مشاهده کهکشان های فراتر از راه شیری و اندازه گیری طیف آنها، دریافتند که جهان در حال انبساط است. در دهه 1990، با کمک تلسکوپ فضایی هابلدانشمندان عمیق ترین تصاویر تا به امروز از کیهان را گرفتند و کشف شگفت انگیز دیگری کردند: سرعت انبساط در حال شتاب گرفتن است! این پارامتر که لامبدا نشان داده می شود، بخشی جدایی ناپذیر از مدل پذیرفته شده کیهان شناسی است که به عنوان شناخته می شود. ماده تاریک سرد لامبدا مدل (LCDM)
از آن زمان، تلاشها برای اندازهگیری فواصل منجر به اختلافی شده است که به نام “ولتاژ هابل” اگرچه او امیدوار بود تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) این را حل خواهد کرد”بحران در کیهان شناسیمشاهدات او فقط این راز را عمیق تر کرد. این منجر به چندین قطعنامه پیشنهادی شد، از جمله این ایده که وجود دارد “انرژی تاریک اولیهاندکی پس از انفجار بزرگ. در گزارش اخیر، یک تیم بین المللی از اخترفیزیکدانان راه حل جدیدی بر اساس نظریه جایگزین گرانش ارائه کردند که بیان می کند کهکشان ما در مرکز “چگالی کمتر” قرار دارد.
این مطالعه توسط سرگئی مازورنکو، دانشجوی فیزیک دانشگاه بن. به او پیوستند ایندرانیل بانیکدستیار پژوهشی در اتحاد فیزیک دانشگاه های اسکاتلندe در دانشگاه سنت اندروز؛ پاول کروپااستاد اخترفیزیکدان با گروه تحقیقاتی جمعیت های ستاره ای و دینامیک در دانشگاه بن و موسسه نجوم در دانشگاه چارلزو موریتز هاسلبوئر، Ph.D. دانشجو در موسسه ماکس پلانک برای نجوم رادیویی (MPIfR). مقاله ای که یافته های آنها را توصیف می کند اخیراً در اعلامیه های ماهانه انجمن سلطنتی نجوم (MNRAS).
به زبان ساده، انبساط کیهان باعث میشود کهکشانها و ساختارهای بزرگ مقیاس در جهان بیشتر و بیشتر از هم دور شوند. سرعتی که آنها از هم دور می شوند با فاصله بین آنها متناسب است و افزایش فاصله سرعت را دو برابر می کند. بنابراین، اندازهگیری سرعت انبساط مستلزم اندازهگیری دقیق فاصله است که مستلزم ثابتی است که میتوان این فاصلهها را در آن ضرب کرد. هابل-لومتر ثابت. روش های متعددی برای اندازه گیری این ثابت وجود دارد که شامل اندازه گیری فاصله است پس زمینه مایکروویو کیهانی (CMB).
این اندازه گیری ها تخمین تقریبی حدود 244000 کیلومتر در ساعت بر مگاپارسک (Mpc) یا حدود 269 کیلومتر بر ثانیه در سال نوری را ارائه می دهد. راههای دیگر اندازهگیری فواصل شامل استفاده از «شمعهای استاندارد» در کیهان محلی است. با این حال، زمانی که اخترشناسان این اندازهگیریها را به کار میبرند، مقدار ثابتی در حدود 264000 کیلومتر در ساعت در هر Mpc دریافت میکنند – از این رو “کشش هابل” است. همانطور که پروفسور کروپا در یکی از دانشگاه های اخیر بن توضیح داد بیانیه مطبوعاتی:
“اما شما همچنین می توانید اجرام آسمانی را که بسیار به ما نزدیک تر هستند نگاه کنید – به اصطلاح ابرنواخترهای دسته 1a، که نوع خاصی از ستاره های در حال انفجار هستند. بنابراین، به نظر می رسد که جهان در مجاورت ما – یعنی تا فاصله ای حدود سه میلیارد سال نوری – سریعتر از حالت کلی منبسط می شود. و واقعاً نباید اینطور باشد.»
با این حال، مشاهدات اخیر در مورد چگالی محلی ماده در جهان ما می تواند به حل این مسئله کمک کند. به گفته دکتر کروپا و همکارانش، کهکشان ما ممکن است در یک فضای خالی کیهانی زندگی کند که چگالی ماده کمتر از ماده اطراف است. نیروهای گرانشی ناشی از این ماده اطراف مسئول کشیدن کهکشان های داخل حفره به سمت لبه ها هستند. دکتر Indranil Banik از دانشگاه سنت اندروز، یکی از نویسندگان این مقاله گفت: «به همین دلیل است که آنها سریعتر از آنچه ما واقعاً انتظار داریم از ما دور می شوند. بنابراین، انحرافات را می توان به سادگی با یک “کم تراکم” محلی توضیح داد.

اعتبار: ناسا
به طور مشابه، آنها این فعل و انفعالات گرانشی را با استفاده از یک نظریه جایگزین گرانش به نام دینامیک نیوتنی اصلاح شده (MOND) مشخص کردند. در مدل استاندارد LCDM، توزیع ماده در جهان همگن و همسانگرد (به طور مساوی توزیع شده) است و هیچ چگالی کمتری نباید وجود داشته باشد. کروپا گفت:
«مدل استاندارد بر اساس نظریه ای درباره ماهیت گرانش است که توسط آلبرت انیشتین ارائه شده است. با این حال، نیروهای گرانشی ممکن است متفاوت از آنچه اینشتین انتظار داشت رفتار کنند. اما در محاسبات ما، MOND وجود چنین حباب هایی را به دقت پیش بینی می کند.
این وضوح پیشنهادی توسط اندازهگیریهای اخیر توسط تیم تحقیقاتی دیگری از میانگین سرعت گروهی از کهکشانها که در فاصله 600 میلیون سال نوری از ما قرار دارند، پشتیبانی میشود. طبق نتایج این تیم، این کهکشان ها چهار برابر سریعتر از مدل استاندارد کیهان شناسی در حال دور شدن از کهکشان راه شیری هستند. این یکی از جذاب ترین جنبه های MOND را برجسته می کند: تنش هابل را به طور کامل حذف می کند. به جای دو ثابت، تنها یکی برای اندازه گیری انبساط جهان وجود خواهد داشت و انحرافات مشاهده شده به دلیل بی نظمی در توزیع ماده است.
اما، البته، MOND از مشکلاتی نیز رنج می برد که مانع از تبدیل شدن آن به مدل استاندارد کیهان شناسی شده است. افسوس، تنها کاری که اخترشناسان اکنون می توانند انجام دهند این است که به مطالعه عمیق و جزئیات بیشتر جهان ادامه دهند به این امید که مشاهدات آینده به حل تنش هابل و دیگر اسرار کیهان شناسی کمک کند.
اطلاعات بیشتر: دانشگاه بن




