در حالی که برخی از شامپانزه ها خم می شوند، برخی دیگر برای جلوگیری از مبارزه خطرناک بلند می شوند | علوم پایه
:focal(800x602:801x603)/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/88/dc/88dcd051-f42b-40b8-8c75-54d9163a3c4e/listening-to-other-chimps-croman-wittig-tcp_web.jpg)
گروهی از شامپانزه ها در ارتفاع به رقبا گوش می دهند.
رومن ویتیگ، TCP
هنگامی که ارتش های مخالف در امتداد جاده های گرد و غباری که در گتیسبورگ، پنسیلوانیا به هم نزدیک می شدند، حرکت می کردند، سرتیپ اتحادیه جان بافورد ارتفاعات را شناسایی و تصرف کرد. در صبح روز اول ژوئیه سواره نظام او را در برابر دشواری بسیار زیادی نگه داشت تا اینکه نیروهای کمکی رسید. از این پشته ها و تپه های سودمند، نیروهای اتحادیه بعداً نیروهای مهاجم کنفدراسیون را شکست دادند و جریان نبرد افسانه ای و تغییر مسیر جنگ داخلی آمریکا را تغییر دادند.
ابتکار و اقدامات قهرمانانه بافورد از یک اصل راهنما پیروی می کند که قدمتی به قدمت خود جنگ دارد. قلعهها و تپهها در سرتاسر جهان گواه مزایای توپوگرافی هستند که مدتهاست توسط استراتژیستهای انسانی شناخته شده است. ارتفاعات مکانهای آسانتری برای دفاع هستند و به یک دید وسیع اجازه میدهند تا اطلاعات مهمی درباره حریفان شما جمعآوری کند: دقیقاً کجا هستند، در چه تعداد و چه میکنند.
حالا تحقیق کن روز پنجشنبه منتشر شد که در زیست شناسی PLOS نشان می دهد که انسان ها تنها کسانی نیستند که از ارتفاع به صورت تاکتیکی در طول درگیری گروهی استفاده می کنند. گروههایی از شامپانزهها در جنگلهای پارک ملی تائی ساحل عاج نیز به دنبال مکانهای مرتفع به عنوان نقطهای برای جمعآوری اطلاعات درباره گروههای رقیب هستند. شامپانزهها از تپهها بالا میروند تا در نبردهای سرزمینی به آنها برتری ندهند، بلکه در عوض به دنبال اقدامات گروههای دیگر باشند تا از درگیری با آنها به طور کلی جلوگیری کنند. آنها برای حفظ آرامش از ارتفاعات بالا می روند.
نخستی شناس و یکی از نویسندگان این مطالعه می گوید: آنها به عنوان یک گروه، خطرات بالقوه را پیش بینی می کنند و اطلاعاتی را برای کاهش خطر جمع آوری می کنند. سیلوین لموئین، از دانشگاه کمبریج و موسسه انسان شناسی تکاملی ماکس پلانک. “این نوعی رفتار پیشگیرانه قبل از وقوع یک درگیری است، و درجه بسیار بالاتری از شناخت را نسبت به واکنش مستقیم به دعوا نشان می دهد.”
به نظر می رسد شامپانزه ها قادر به تأمل در دانش خود هستند. آنها می دانند دارند چه کار می کنند انجام ندهید بدانند و برای افزایش اطلاعات مورد نیاز در مورد رقبای خود اقدام کنند. Lemoine و همکارانش پیشنهاد میکنند که ممکن است این رفتار شناختی مشارکتی، که در جوامع انسانی کلیدی است، به این دلیل به وجود آمده باشد که یک مزیت تکاملی ارائه میدهد. گروه هایی که از آن استفاده می کنند می توانند مزیت رقابتی به دست آورند زیرا اجتناب از درگیری های خطرناک به شامپانزه ها کمک می کند زنده بمانند و برای تولید مثل مناسب باشند.
در ساحل عاج پروژه شامپانزه تائینسلهای شامپانزههایی که در چهار جامعه بههم پیوسته زندگی میکردند، بهطور متوالی طی 45 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. برای مطالعه جدید، یک تیم بین المللی از داده های سه سال کار میدانی فشرده توسط بسیاری از محققان مختلف استفاده کرد که رفتار روزانه و الگوهای محدوده دو گروه همسایه شامپانزه را بین سال های 2013 و 2016 مشاهده کردند.
تپههای صخرهای منزوی متعددی بر فراز تاجهای جنگلهای پارک ملی بلند شدهاند و مکانهایی را برای گوش دادن به شامپانزههای کنجکاو فراهم میکنند. این مطالعه نشان داد که هنگامی که گروههایی از شامپانزهها به یک مرز سرزمینی سفر میکنند که احتمالاً با گروه رقیب تماس پیدا میکند، به احتمال زیاد به سمت تپهها حرکت میکنند – بهتر است اطلاعاتی درباره مکان گروه دیگر مشاهده و جمعآوری کنند. هنگامی که شامپانزهها همان تپهها را ترک کردند، مشاهدات نشان داد که آنها به روشی حرکت میکردند که گروههای دیگر از آن اجتناب میکردند و قبل از شروع درگیریها را پراکنده میکردند.
اما زمانی که شامپانزه ها به سمت مرکز قلمرو خود حرکت کردند و از گروه های دیگر دور شدند، فقط نیمی از دفعات به بالای تپه رفتند. Lemoine میگوید: «اگر آنها فقط از تپهها برای اهدافی مانند تغذیه استفاده میکردند، ما هیچ تفاوتی را انتظار نداشتیم.
رومن ویتیگ، نویسنده مشترک، کارگردان آزمایشگاه ذهن اجتماعی میمون در موسسه علوم شناختی در لیون، فرانسه، میگوید مطالعات نشان دادهاند که شامپانزهها مناظر خود را درک میکنند و هنگام تغییر بین منابع غذایی، سادهترین مسیرها را انتخاب میکنند. این باعث میشود که این شامپانزهها در ارتفاعات بالا حرکت کنند. ویتگ می گوید: «بالا رفتن از آن تپه ها بسیار انرژی بر است. آنها اغلب از تپه بالا نمی روند تا از آن بالا بروند. هدفی پشت آن نهفته است.»
مشاهدات رفتار شامپانزه ها در طول تپه نوردی های مختلف این هدف را آشکار می کند. در مرکز قلمروها و دورتر از گروه های همسایه، حیوانات تمایل دارند بیشتر حرکت کنند و بیشتر غذا بخورند – هر دو فعالیت های پر سر و صدا. اما هنگامی که آنها در ارتفاع زیاد نزدیک مرز یک قلمرو هستند، آرام می نشینند و استراحت می کنند، که به آنها اجازه می دهد با دقت گوش کنند، گروه های همسایه را شناسایی کنند و قضاوت کنند که چقدر دور هستند. صداهای شامپانزه، از جمله شلوار و درام های پشتیبانیمعمولا می تواند باشد از دو سوم مایل دورتر شنیده می شودو آکوستیک می تواند حتی بیشتر از سقف جنگل پخش شود.
این نخستی شناس می گوید: دیدن چنین شواهد روشنی از تصمیم گیری استراتژیک در یک زمینه در سطح گروه قابل توجه است. جیمز بروکس، از موسسه مطالعات پیشرفته کیوتو در ژاپن، که در این مطالعه شرکت نداشت. “اگر شامپانزه ها دانش خود از توپولوژی محلی را در درگیری های سرزمینی خود ادغام کنند، این سوال در مورد استراتژی های پیچیده دیگری که ممکن است استفاده کنند نیز ایجاد می کند.”
رویکرد تحقیق جدید داده های جغرافیایی را با مشاهده مستقیم ترکیب می کند. سه سال دادههای محدوده GPS به طور همزمان حرکات دو گروه شامپانزه را ترسیم کرد که قلمروهای همپوشانی مشترک داشتند. این اطلاعات نشان میدهد که حیوانات چگونه از مناظر عبور میکنند و تصویر وسیعتری از زمان و نحوه استفاده از تپهها و نحوه حرکت آنها برای مواجهه یا اجتناب از آنها ارائه میدهد. این داده های تصویر بزرگ با مشاهدات رفتاری دقیق از زمین ترکیب شده است. ناظران انسانی 58 شامپانزه را هر روز بین 8 تا 12 ساعت زیر نظر گرفتند. در طول دوره سه ساله، این منجر به بیش از 10000 ساعت مشاهده برای هر یک از دو گروه شد.
این متخصص رفتار حیوانات میگوید: «دادهها بهقدری منحصربهفرد برای پاسخگویی به این سؤال هستند که احتمالاً هیچکس دیگری نمیتواند به روشی واقعاً قانعکننده و جامع پاسخ دهد.» مالینی سوچاک، از دانشگاه Canisius که در این تحقیق شرکت نداشت. او خاطرنشان می کند که الگوهای حرکتی دقیق این گروه نشان می دهد که حیوانات چگونه اطلاعات را جمع آوری و استفاده می کنند. ترکیب این داده ها با مشاهدات دقیق از نحوه رفتار واقعی شامپانزه ها در همان زمان، عمدی بودن پشت اعمال آنها را آشکار می کند.
شامپانزه ها (پان تروگلودیت) حیوانات تعاونی هستند. آنها با هم شکار می کنند، با هم در مرزهای قلمرو خود گشت زنی می کنند و حتی برای تعیین ساختار قدرت گروه، اتحادهای “سیاسی” تشکیل می دهند.
Lemoine، Wittig و دیگرانی که در پارک ملی Taï کار می کنند، در حال بررسی ریشه های این همکاری گروهی در میان شامپانزه ها هستند. یک فرضیه حاکی از آن است که اعضای گروه در مواجهه با دشمن خارجی بهتر با هم کار می کنند.
ویتیگ زودتر یک مطالعه را منتشر کرد نشان میدهد که شامپانزهها هنگام آماده شدن برای درگیری احتمالی با گروههای دیگر، آگاهانه با هم تعامل و پیوند نزدیکتری دارند و سطوح «هورمون عشق» اکسی توسین را ایجاد میکنند، که به حفظ گروه آنها کمک میکند و در هنگام شروع مشکل از فرار کردن جلوگیری میکند. وقتی گروههایی از شامپانزهها با هم برخورد میکنند، درگیریها میتواند از فریادهای صوتی در فاصله نسبتاً ایمن تا درگیریهای خشونتآمیز متغیر باشد. ویتیگ می گوید: «اگر وارد یک برخورد بین گروهی شوید و بتوانید از گروه خود جدا شوید زیرا گروه در حال فرار است، ممکن است کشته شوید.
تحقیقات دیگر نشان میدهد که درگیری میتواند به جوامع شامپانزهها به روشهای کمتر آشکار آسیب برساند. آ مطالعه قبلی توسط Lemoine و بسیاری از همان نویسندگان دریافتند که وقتی تنش بین گروههای همسایه زیاد است، شامپانزهها اغلب بچه دار نمیشوند و بقای فرزندان نیز کاهش مییابد. Lemoine می گوید: «این درگیری ها می تواند عواقب ویرانگر درازمدت داشته باشد.
اگر تعارض گروهی به شدت مانع موفقیت باروری می شود، نویسندگان نظریه می گویند، ممکن است به سازگاری های تکاملی مهمی منجر شده باشد که به حداقل رساندن چنین درگیری ها کمک می کند. این سازگاریها ممکن است شامل تفکر پیچیده و تواناییهای مشارکتی باشد – مانند استفاده از بالای تپهها به عنوان پستهای شنیداری برای جمعآوری اطلاعات.
ویتیگ توضیح میدهد، درست همانطور که اغلب در بین انسانها میبینیم، رقابت با گروههای برونگروه ممکن است شامپانزهها را مجبور به همکاری نزدیکتر کرده باشد. او می گوید: «هرچه تهدید خارجی بیشتر باشد، جامعه بیشتر متحد می شود. ما واکنش بسیار مشابهی را در شامپانزه ها دیدیم.
ویدیوهای توصیه شده

