محققان از اندازه گیری ها برای ایجاد درهم تنیدگی کوانتومی و انتقال از راه دور استفاده می کنند

محققان گوگل کوانتومی هوش مصنوعی و دانشگاه استنفورد بررسی کردهاند که چگونه اندازهگیریها میتوانند ساختار اطلاعات کوانتومی را در فضازمان تغییر اساسی دهند. اعتبار: Google Quantum AI طراحی شده توسط Sayo-Art
مکانیک کوانتومی مملو از پدیده های عجیب و غریب است، اما شاید هیچ کدام به اندازه نقشی که اندازه گیری در این نظریه ایفا می کند عجیب نباشد. از آنجایی که اندازه گیری تمایل دارد «کوانتومی» یک سیستم را از بین ببرد، به نظر می رسد این پیوند مرموز بین دنیای کوانتومی و کلاسیک باشد. و در یک سیستم بزرگ از بیتهای کوانتومی اطلاعات معروف به «کیوبیت»، تأثیر اندازهگیریها میتواند رفتار جدید چشمگیری را القا کند، حتی باعث ظهور فازهای کاملاً جدیدی از اطلاعات کوانتومی شود.
این زمانی اتفاق میافتد که دو اثر متقابل مطرح شوند: تعامل و اندازهگیری. در یک سیستم کوانتومی، هنگامی که کیوبیت ها با یکدیگر تعامل دارند، اطلاعات آنها به صورت غیر محلی در یک “حالت درهم” به اشتراک گذاشته می شود. اما اگر سیستم را اندازه گیری کنید، در هم تنیدگی نابود می شود. نبرد بین اندازه گیری و تعاملات به دو نتیجه می رسد فازهای جداگانه: یکی که در آن فعل و انفعالات غالب است و درهم تنیدگی گسترده است، و دیگری که اندازه گیری ها غالب است و درهم تنیدگی سرکوب می شود.
پسندیدن گزارش شده است در دفتر خاطرات طبیعتمحققان گوگل کوانتومی هوش مصنوعی و دانشگاه استنفورد تقاطع بین این دو حالت را مشاهده کردهاند که به عنوان “انتقال فاز ناشی از اندازهگیری” شناخته میشود – در سیستمی تا 70 کیوبیت. این بزرگترین سیستمی است که در آن اثرات ناشی از اندازه گیری بررسی شده است.
محققان همچنین نشانههایی از شکل جدیدی از “تلپورت کوانتومی” – که در آن یک حالت کوانتومی ناشناخته از یک مجموعه کیوبیت به مجموعهای از کیوبیتها منتقل میشود – در نتیجه این اندازهگیریها مشاهده کردند. این تحقیق می تواند به الهام گرفتن تکنیک های جدید مفید برای محاسبات کوانتومی کمک کند.
می توان درهم تنیدگی را در سیستمی از کیوبیت ها به عنوان یک شبکه پیچیده از اتصالات در نظر گرفت. هنگامی که یک سیستم درهم تنیده را اندازه گیری می کنیم، تاثیر آن بر شبکه به قدرت اندازه گیری بستگی دارد. می تواند وب را به طور کامل از بین ببرد، یا می تواند رشته های انتخابی وب را قطع و قطع کند، اما بقیه را دست نخورده باقی بگذارد.
در واقع، دیدن این شبکه درهم تنیدگی در یک آزمایش تا حدودی چالش برانگیز است. خود شبکه نامرئی است، بنابراین محققان تنها با مشاهده همبستگی های آماری بین نتایج اندازه گیری کیوبیت می توانند وجود آن را استنباط کنند. بسیاری از اجراهای آزمایش مشابه برای استنتاج مدل شبکه مورد نیاز است. این و سایر چالشها آزمایشهای گذشته را با مشکل مواجه کرده و مطالعه انتقال فاز ناشی از اندازهگیری را به اندازههای بسیار کوچک سیستم محدود کرده است.
برای مقابله با این چالش ها، محققان از چندین ترفند تجربی استفاده کردند. ابتدا ترتیب عملیات را به گونهای تنظیم کردند که تمام اندازهگیریها در پایان آزمایش به جای پراکندگی در سراسر آزمایش انجام شود و در نتیجه از پیچیدگی آزمایش کاسته شود. دوم، آنها روش جدیدی را برای اندازه گیری ویژگی های خاص شبکه با یک “کاوشگر” توسعه دادند. یک کیوبیت.
به این ترتیب، آنها میتوانند از اجرای آزمایشهای کمتری نسبت به آنچه قبلاً لازم بود، درباره شبکه درهم تنیدگی اطلاعات بیشتری کسب کنند. در نهایت، کاوشگر، مانند همه کیوبیت ها، مستعد نویزهای محیطی ناخواسته بود. این به طور کلی به عنوان یک چیز بد در نظر گرفته می شود، زیرا نویز می تواند محاسبات کوانتومی را مختل کند، اما محققان با توجه به اینکه حساسیت کاوشگر به نویز به ماهیت شبکه درهم تنیده اطراف آن بستگی دارد، این اشکال را به یک ویژگی تبدیل کردند. بنابراین آنها می توانند از حساسیت نویز کاوشگر برای استنباط درهم تنیدگی کل سیستم استفاده کنند.
تیم ابتدا به این تفاوت در حساسیت به نویز در دو حالت درهم تنیدگی نگاه کرد و رفتار متفاوتی را یافت. وقتی اندازهگیریها بر فعل و انفعالات غالب میشوند (“فاز گرهگشایی”)، رشتههای شبکه نسبتاً کوتاه میمانند. کیوبیت کاوشگر فقط به نویز نزدیکترین کیوبیت ها حساس بود.
در مقابل، زمانی که اندازهگیریها ضعیفتر بود و درهمتنیدگی گستردهتر بود («فاز درهمتنیدگی»)، کاوشگر به نویز سراسر سیستم حساس بود. انتقال بین این دو رفتار کاملاً متضاد، نشانهای از انتقال فاز ناشی از اندازهگیری است.
این تیم همچنین شکل جدیدی از تلهپورت کوانتومی را نشان داد که به طور طبیعی از اندازهگیریها پدیدار شد: با اندازهگیری همه کیوبیتهای دور به جز دو کیوبیت در یک حالت درهمتنیده ضعیف، درهمتنیدگی قویتری بین آن دو کیوبیت دور ایجاد شد. توانایی ایجاد درهم تنیدگی ناشی از اندازه گیری فواصل طولانی، امکان انتقال از راه دور مشاهده شده در آزمایش را فراهم می کند.
پایداری درهم تنیدگی نسبت به اندازهگیریها در فاز درهمتنیدگی ممکن است الهامبخش طرحهای جدیدی باشد تا محاسبات کوانتومی را در برابر نویز قویتر کند. نقش اندازه گیری ها در هدایت فازهای جدید و پدیده های فیزیکی برای فیزیکدانان نیز مورد توجه اساسی است.
ودیکا کمانی، استاد دانشگاه استنفورد و یکی از نویسندگان این مطالعه، میگوید: «ادغام اندازهگیریها در دینامیک، زمین بازی کاملاً جدیدی را برای فیزیک بدنهای مختلف معرفی میکند، جایی که بسیاری از انواع جذاب و جدید از فازهای غیرتعادلی را میتوان یافت. ما چندین مورد از این پدیدههای قابل توجه و غیرمعمول ناشی از اندازهگیری را در این کار بررسی میکنیم، اما در آینده غنای بسیار بیشتری وجود دارد.
اطلاعات بیشتر:
پدرام روشان، درهم تنیدگی و انتقال از راه دور یک پردازنده کوانتومی نویزدار، طبیعت (2023). DOI: 10.1038/s41586-023-06505-7. www.nature.com/articles/s41586-023-06505-7
ارائه شده توسط گوگل کوانتومی AI
نقل قول: محققان از اندازه گیری ها برای تولید درهم تنیدگی کوانتومی و انتقال از راه دور استفاده می کنند (2023، 18 اکتبر) بازیابی شده در 18 اکتبر 2023، از https://phys.org/news/2023-10-generate-quantum-entanglement-teleportation.html
این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به جز هرگونه معامله منصفانه برای اهداف مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوا فقط برای مقاصد اطلاعاتی ارائه شده است.



