لیتیوم مایع روی دیوارههای دستگاه همجوشی به پلاسمای داخل کمک میکند لبه داغ را حفظ کند.


این نمای از داخل LTX-β نشان میدهد که پس از تمیز کردن لیتیوم از دیوارههای پوسته و باز شدن چندین پورت، دستگاه محفظه پلاسمای دوناتشکل چگونه به نظر میرسد. دنیس بویل، فیزیکدان پژوهشگر تیم PPPL از مرکز راست به همتایان خود می پردازد. اعتبار: Elle Starkman / دفتر ارتباطات PPPL
تحقیقات نوظهور نشان میدهد که اگر لیتیوم مایع روی دیوارههای داخلی دستگاهی که پلاسمای همجوشی را در خود جای داده است، استفاده از همجوشی بهعنوان منبع انرژی آسانتر باشد.
پلاسما، حالت چهارم ماده، گاز داغی است که از ذرات باردار الکتریکی تشکیل شده است. دانشمندان در آزمایشگاه فیزیک پلاسمای پرینستون (PPPL) در دپارتمان انرژی در حال کار بر روی راهحلهایی برای استفاده مؤثر از قدرت همجوشی برای ارائه جایگزین پاکتری برای سوختهای فسیلی هستند، که اغلب از دستگاههایی به نام توکاماک استفاده میکنند که پلاسما را با استفاده از میدانهای مغناطیسی محدود میکنند.
دنیس بویل، فیزیکدان در PPPL می گوید: «هدف این دستگاه ها محدود کردن انرژی است. “اگر محدودیت انرژی بسیار بهتری داشتید، میتوانید ماشینها را کوچکتر و ارزانتر کنید. این کار همه چیز را بسیار کاربردیتر و مقرونبهصرفهتر میکرد تا دولتها و صنعت بخواهند روی آن سرمایهگذاری بیشتری کنند.”
یافته های جدید، که در ارائه دعوت شده اخیر توسط بویل در جلسه ای از بخش فیزیک پلاسما انجمن فیزیک آمریکا برجسته شد، بخشی از آزمایش لیتیوم توکاماک-بتا (LTX-β) آزمایشگاه است. تحقیقات مرتبط نیز وجود دارد منتشر شده در دفتر خاطرات مواد و انرژی هسته ای.
در آزمایشات اخیر، پوششی از مایع لیتیوم اضافه شده به داخل دیواره توکامک به پلاسما کمک کرد تا در لبه داغ بماند. حفظ لبه داغ کلید رویکرد منحصر به فرد آنها است، که دانشمندان امیدوارند روزی به طراحی نیروگاه های همجوشی کمک کند. آزمایشهای گذشته با LTX-β پوششهای لیتیوم جامد را بررسی کردهاند و دریافتهاند که میتوانند پلاسما را تقویت کنند. محققان از اینکه توانستند نتایج مشابهی را با لیتیوم مایع تولید کنند خوشحال بودند، زیرا برای استفاده در یک توکامک بزرگ مناسب تر است.
ریچارد ماجسکی، محقق اصلی فیزیکدان در PPPL و رئیس LTX-β، خاطرنشان کرد که یکی از بزرگترین چالشها در توسعه قدرت همجوشی، ساختن دیواری مناسب برای دستگاه محدودکننده پلاسما است. PPPL به یافتن راهحلهایی برای این چالشها و دیگر چالشها برای کمک به پر کردن شکافها در تحویل توان همجوشی به شبکه برق اختصاص دارد.
Majeski گفت: «اگرچه LTX-β یک توکامک کروی با اندازه بسیار متوسط است، اما اولین و هنوز تنها دستگاه محصور کننده پلاسما در جهان است که پلاسمای هسته آن کاملاً در یک دیواره لیتیوم مایع قرار دارد. “نتایج LTX-β بسیار امیدوار کننده است – لیتیوم مایع نه تنها دیواری را فراهم می کند که می تواند در برابر تماس با پلاسمای 2 میلیون درجه مقاومت کند، بلکه در واقع عملکرد پلاسما را بهبود می بخشد.”

دنیس بویل، فیزیکدان تحقیقاتی کارکنان در PPPL، در مقابل LTX-β ایستاده است. دستگاه نگهدارنده پلاسما برای کار به شبکه پیچیده ای از کابل ها و شیلنگ ها نیاز دارد. سیستم پرتو در سمت راست سر بویل قرار دارد. در پیش زمینه به سمت راست، عکسی از فضای داخلی LTX-β، با یک قسمت داخلی حوضچه کوچکی از لیتیوم را نشان می دهد. اعتبار: Elle Starkman / دفتر ارتباطات PPPL
لیتیوم مایع می تواند نیاز به تعمیرات را با عمل به عنوان محافظی برای دیواره های داخلی دستگاه کاهش دهد زیرا در معرض گرمای شدید پلاسما قرار می گیرند.
لیتیوم مایع حدود 40 درصد از یون های هیدروژن را جذب می کند که از پلاسما خارج می شوند، بنابراین تعداد کمتری از این ذرات به عنوان یک گاز خنثی نسبتا سرد به پلاسما بازیافت می شوند. دانشمندان این محیط را یک محیط کم بازیافت می نامند، زیرا بسیاری از یون های هیدروژنی که از پلاسما خارج می شوند، به گونه ای بازیافت نمی شوند که لبه پلاسما را خنک کند.
در نهایت، این محیط کم بازیافت به این معنی بود که دمای لبه پلاسما به دمای هسته پلاسما نزدیکتر بود. این یکنواختی دما باید به پلاسما اجازه دهد تا گرما را بهتر از احتمالاً بدون لیتیوم مایع محدود کند و از ناپایداری های مختلف جلوگیری کند.
لیتیوم مایع همچنین هنگامی که پرتوی از ذرات خنثی پرانرژی برای گرم کردن و سوخت پلاسما تزریق میشود، امکان افزایش چگالی پلاسما را فراهم میکند. تنها افزایش کمی در چگالی برای لیتیوم جامد نشان داده شد. هنگامی که یک پرتو خنثی استفاده می شود، یون های هیدروژن اضافه شده، یون های هیدروژن را که قبلاً در پلاسما هستند، در فرآیندی به نام تبادل بار جابجا می کنند.
محققان بر این باورند که تفاوت اصلی به دلیل مقدار کمی لیتیوم است که از دیواره های مایع راکتور تبخیر شده و وارد پلاسما شده است. این ناخالصی لیتیوم در پلاسما دینامیک تبادل بار را تغییر داد و به پلاسما اجازه داد یون های هیدروژن اضافه شده توسط پرتو خنثی را بدون شارژ کردن دیگران حفظ کند. یون های هیدروژنمنجر به افزایش کلی در پلاسما تراکم
«اجرای دیوارهای لیتیوم مایع در یک توکامک بسیار بزرگتر دشوار و پرهزینه خواهد بود. برای حرکت مطمئن به جلو با دیوارهای لیتیوم مایع در فاز آینده NSTX-U، آزمایشهای اکتشافی در مقیاس کوچکتر ضروری است. ماژسکی گفت LTX-β فقط همین آزمایش است.
اطلاعات بیشتر:
A. Maan و همکاران، بهبود کنترل تراکم خنثی و پلاسما با افزایش پوشش دیواره لیتیوم در آزمایش لیتیوم توکامک-β (LTX-β)، مواد و انرژی هسته ای (2023). DOI: 10.1016/j.nme.2023.101408
تهیه شده توسط
آزمایشگاه فیزیک پلاسما پرینستون
نقل قول: لیتیوم مایع روی دیوارههای یک دستگاه همجوشی به پلاسما در حفظ لبه داغ کمک میکند (2024، 23 ژانویه) بازیابی شده در 30 ژانویه 2024، از https://phys.org/news/2024-01-liquid-lithium- walls -fusion -device.html
این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به جز هرگونه معامله منصفانه برای اهداف مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوا فقط برای مقاصد اطلاعاتی ارائه شده است.


