از آنجایی که اجرام بین ستاره ای در گذشته به زمین برخورد کرده اند، آیا می توانند حیات بیاورند؟

بر 19 اکتبرهفتم2017ستاره شناسان با نظرسنجی Pan-STARRS برای اولین بار یک جرم بین ستاره ای (ISO) را شناسایی کرد که از منظومه شمسی ما عبور می کرد. این شی که با نام 1I/2017 U1 Oumuamua شناخته میشود، بحثهای علمی قابل توجهی را برانگیخت و امروزه هنوز بحثبرانگیز است. چیزی که همه می توانستند روی آن اتفاق نظر داشته باشند این بود که کشف این شی نشان می دهد که ISO به طور منظم وارد منظومه شمسی ما می شود. علاوه بر این، تحقیقات بعدی نشان داد که گاهی برخی از این اجرام به صورت شهاب سنگ به زمین می آیند و با سطح برخورد می کنند.
این یک سوال بسیار مهم را ایجاد می کند: اگر ISOها میلیاردها سال است که به زمین می آیند، آیا ممکن است مواد تشکیل دهنده حیات را با خود آورده باشند؟ که در مقاله اخیر، تیمی از محققان به پیامدهای ایزوها که مسئول پانسپرمی هستند – این نظریه که دانه های حیات در سراسر جهان وجود دارند و توسط سیارک ها، دنباله دارها و سایر اجرام آسمانی پخش می شوند، بررسی کردند. طبق نتایج آنها، ایزوها به طور بالقوه می توانند صدها هزار (یا احتمالاً میلیاردها) سیاره زمین مانند را در سراسر کهکشان راه شیری بکارند.
این تیم توسط دیوید تسائو، یک دانشجوی ارشد در دانشگاه رهبری می شد دبیرستان علوم و فناوری توماس جفرسون (TJSST). به او پیوستند پیتر پلاوچاندانشیار فیزیک و نجوم در دانشگاه جورج میسون (GMU) و مدیر رصدخانه میسون، و مایکل سامرزاستاد اخترفیزیک و علوم سیاره ای در GMU. کاغذ آنها، “پیامدهای Oumuamua برای Panspermia“، اخیراً به صورت آنلاین ظاهر شد و در حال بررسی برای انتشار توسط انجمن نجوم آمریکا (AAS).

به طور خلاصه، پانسپرمیا نظریه ای است که نشان می دهد حیات توسط اجرام محیط بین ستاره ای (ISM) به زمین معرفی شده است. بر اساس این نظریه، این حیات به شکل باکتری های افراطی دوست قادر به زنده ماندن در شرایط سخت فضا است. از طریق این فرایند، حیات در سراسر کیهان گسترش می یابد، زیرا اجرام از ISM عبور می کنند تا زمانی که به سیارات بالقوه قابل سکونت برسند. این موضوع باعث می شود که پانسپرمیا به طور اساسی با تئوری های رقیب در مورد چگونگی شروع حیات در زمین (با نام مستعار abiogenesis) متفاوت باشد، که پذیرفته شده ترین آنها فرضیه ای برای جهان RNA.
این فرضیه بیان میکند که RNA در تکامل مقدم بر DNA و پروتئینها بود که در نهایت منجر به اولین حیات روی زمین شد (یعنی منشأ محلی شد). اما همانطور که تسائو از طریق ایمیل به Universe Today گفت، ارزیابی پانسپرمی دشوار است:
ارزیابی پاناسپرمی دشوار است زیرا نیاز به عوامل مختلفی دارد که بسیاری از آنها نامحدود و ناشناخته هستند. به عنوان مثال، ما باید فیزیک پشت پانسپرمیا (چند جرم قبل از اولین شواهد فسیل شده از حیات با زمین برخورد کرده اند؟)، عوامل بیولوژیکی (آیا افراد افراطی می توانند در برابر تشعشعات گامای ابرنواختری مقاومت کنند؟) و غیره را در نظر بگیریم.
علاوه بر هر یک از این عوامل، سؤالاتی وجود دارد که ما هنوز پاسخی برای آنها نداریم یا نمیتوانیم به طور مؤثر مدلسازی کنیم، مانند تعداد اکستروموفیلهایی که در واقع به زمین میرسند حتی اگر یک جسم حامل حیات با زمین برخورد کند. این احتمال وجود دارد که زندگی واقعاً با افراد افراطی خارجی شروع شود. ترکیب این عوامل، همراه با بسیاری عوامل دیگر، مانند سرعت تغییر شکلگیری ستارهها و کشف اخیر چندین سیاره سرکش شناور آزاد، ارزیابی پانسپرمی را دشوار میکند و بنابراین درک ما از معقول بودن پانسپرمیا دائماً در حال تغییر است. “
کشف Oumuamua در سال 2017 نقطه عطف بزرگی برای نجوم بود، زیرا این اولین بار بود که ISO مشاهده شد. این واقعیت که اصلاً کشف شد نشان می دهد که چنین اجرامی از نظر آماری در کیهان مهم هستند و ایزوها احتمالاً به طور منظم از منظومه شمسی عبور می کنند (که برخی از آنها احتمالاً تا هنوز اینجا باشم). دو سال بعد، دومین ISO در حال ورود به منظومه شمسی کشف شد.2I/Borisov) به جز این بار هیچ رمز و رازی در مورد ماهیت آن وجود نداشت. با نزدیک شدن به خورشید ما، 2I/Borisov دمی را تشکیل می دهد که نشان می دهد یک دنباله دار است.

تحقیقات بعدی نشان می دهد که برخی از این اشیاء انجام می دهند شهاب سنگ هایی که با سطح زمین برخورد می کنندو حتی تعدادی نیز شناسایی شده اند. این شامل CNEOS 08-01-2014شهاب سنگی که با آن برخورد کرد اقیانوس آرام در سال 2014 (و موضوع تحقیق توسط پروژه گالیله). همانطور که تسائو توضیح داد، کشف این بازدیدکنندگان بینستارهای پیامدهایی برای پانسپرمیا و بحثهای جاری درباره منشأ حیات روی زمین نیز دارد:
Oumuamua به عنوان یک نقطه داده جدید برای مدلهای پانسپرمیا عمل میکند، زیرا میتوانیم از خواص فیزیکی آن، به ویژه جرم، اندازه (شعاع کروی) و چگالی عددی ISM ضمنی آن برای مدلسازی چگالی عددی و چگالی جرم اجرام در فضای بینستارهای استفاده کنیم. میانگین. این مدلها به ما اجازه میدهند چگالی شار و جریان جرمی اجرام را در محیط بینستارهای تخمین بزنیم، و با این مدلها میتوانیم تعداد کل اجرامی را که در 0.8 میلیارد سال به زمین برخورد کردهاند (که دوره زمانی فرضی بین شکلگیری ستارهها است) تخمین بزنیم. زمین و اولین شواهد حیات).
دانستن تعداد کل برخوردها با زمین در این دوره 0.8 میلیارد ساله برای پان اسپرمی حیاتی است، زیرا تعداد بیشتر برخورد با اجرام بین ستاره ای در این دوره به معنای احتمال بیشتر پانسپرمی است. به طور خلاصه، ویژگی های فیزیکی بین ستاره ای Oumuamua اجازه ایجاد مدل های ریاضی را می دهد که معقول بودن پانسپرمی را تعیین می کند.
علاوه بر مدلهای ریاضی که به فیزیک پشت پانسپرمی میپردازند—یعنی. چگالی عدد، چگالی جرم، رویدادهای تاثیر کلی و غیره – کائو و همکارانش درخواست دادند مدل بیولوژیکی که حداقل اندازه جسم مورد نیاز برای محافظت از اکستروموفیل ها را در برابر رویدادهای اخترفیزیکی (ابرنواخترها، انفجارهای پرتو گاما، برخوردهای بزرگ سیارک ها، ستارگان در حال عبور و غیره) توصیف می کند. همانطور که در مقاله قبلی ذکر شد، تحقیقات اخیر نشان می دهد که پرتوهای کیهانی به جز بالاترین ایزو، به هیچ وجه از بین می روند قبل از رسیدن به سیستم دیگری
این ملاحظات اضافی در نهایت بر تعداد اجسامی که بر زمین اثر میگذارند (که توسط منابع اخترفیزیکی استریل نشدهاند) و قابل قبول بودن پانسپرمیا تأثیر میگذارند. برای بدست آوردن حداقل اندازه جسم، مدلهای مختلفی را به کار بردیم، به عنوان مثال روش بستهبندی کره، تا تخمینی تقریبی از فاصله پرتاب تا نزدیکترین مولد ابرنواختر ارائه کنیم (با استفاده از شکارچی A، یک خوشه ستارهای متراکم، به عنوان مدل ما). کائو گفت، تابش گامایی که به آن پرتاب میشود، و ضریب تضعیف (میزان تابش که پرتاب میکند) بر اساس محتملترین ترکیب شیمیایی پرتابکننده (یخ آب) است.

این تیم بر اساس مدلهای فیزیکی و بیولوژیکی ترکیبی خود، تخمینهایی از تعداد پرتابهایی که قبل از ظهور حیات به زمین برخورد کردهاند، به دست آوردند. بر اساس قدیمی ترین شواهد فسیلی یافت شده در غرب استرالیا (از صخره هایی که قدمت آنها به دوران آرکئن باز می گردد)، اولیه ترین اشکال حیات حدوداً ظاهر شدند. 3.5 میلیارد سال پیش کائو گفت:
ما به این نتیجه رسیدیم که حداکثر احتمال اینکه پان اسپرمی باعث پیدایش حیات بر روی زمین شود، در مرتبه 10 است.-5یا 0.001٪. اگرچه این احتمال کم به نظر می رسد، اما در خوش بینانه ترین شرایط، به طور بالقوه 4×109 مجموعاً در منطقه قابل سکونت در کهکشان ما سیارات فراخورشیدی وجود دارد که در مجموع می تواند به معنای 10 سیاره باشد4 جهان های قابل سکونت که در آن زندگی وجود دارد.
همچنین، ما تجزیه و تحلیل خود را به 0.8 میلیارد سال اول تاریخ زمین قبل از اولین شواهد فسیل شده از حیات محدود کردیم، اما از آنجا که حیات می تواند در هر نقطه ای از طول عمر یک سیاره به وجود بیاید، و سیارات به طور قابل توجهی عمر قابل سکونت طولانی تری دارند (تا 5-10). میلیارد سال)، ما تخمین خود را از تعداد کل جهان های قابل سکونت که در کهکشان ما حیات دارند، به ترتیبی از قدر افزایش داده ایم.”
از این به بعد، کائو و همکارانش نمره نهایی حدود 10 را به دست آوردند5 سیارات قابل سکونت که می توانند در کهکشان ما زندگی کنند. با این حال، این تخمین ها بر اساس خوش بینانه ترین پیش بینی ها در مورد قابلیت سکونت این سیاره است. به عبارت دیگر، فرض بر این است که تمام سیارات سنگی به اندازه زمین که در مناطق قابل سکونت به دور خود می چرخند، قادر به پشتیبانی از حیات هستند، به این معنی که آنها دارای جو ضخیم، میدان های مغناطیسی، آب مایع بر روی سطوح خود و همه انتشارات حیاتی هستند که از ورود به جو ما زنده می مانند. قادر به رسوب میکروب ها بر روی سطح هستند.
همانطور که تسائو خلاصه می کند، نتایج آنها پانسپرمی را ثابت نمی کند یا بحث در مورد منشا حیات در اینجا روی زمین را حل نمی کند. با این حال، آنها بینش و محدودیت های ارزشمندی را در مورد این امکان ارائه می دهند که ممکن است زندگی از طریق سایت هایی مانند Oumuamua به اینجا رسیده باشد. مهم نیست که چه، این یافته ها احتمالاً پیامدهای مهمی برای اختر زیست شناسی دارند، که در حال تبدیل شدن به یک رشته متنوع و فزاینده است:
ما فیزیک، زیست شناسی و شیمی را در مطالعه پان اسپرمی به عنوان منشأ حیات درگیر می کنیم و به ندرت وجود دارد که چنین طیف متنوعی از موضوعات در یک حوزه تحقیقاتی داشته باشیم. من فکر میکنم اختر زیستشناسی بیشتر و بیشتر بینرشتهای میشود، که فکر میکنم روند مثبتی است، زیرا به متخصصان از همه زمینهها اجازه میدهد در اختر زیستشناسی پیشرفت کنند. مطالعه ما ممکن است به این روند کمک کند. از نظر یافتههای ما در مورد پانسپرمیا، احتمال اینکه پان اسپرمی باعث پیدایش حیات بر روی زمین شود، بعید است، اما تعداد سیارات منطقه قابل سکونت که در کهکشان ما زندگی میکنند، بسیار بیشتر است.
“تحقیقات اخترزیست شناسی آینده می تواند از این یافته ها برای ایجاد تحقیقات ما در مورد پانسپرمیا استفاده کند. با این حال، ما تمام عواملی را که ممکن است بر معقول بودن پان اسپرمی تأثیر بگذارند، درج نمی کنیم یا حتی نمی دانیم. من معتقدم که یافتههای ما راههای تحقیق جدیدی را برای مطالعات آینده پانسپرمی باز میکند تا با بهروزرسانی مدلهایمان یا ترکیب عوامل اضافی، بر آنها تمرکز کنیم. یکی از حوزههای بالقوه تحقیق، اگر شواهدی از حیات در جهانهای دیگر در آینده پیدا کنیم، چه در منظومه شمسی خودمان یا از طریق امضاهای زیستی در جو سیارات فراخورشیدی، در نظر گرفتن آزمایشهای تجربی و مشاهدهای برای تشخیص حیاتی است که از طریق سیارههای فراخورشیدی وارد شده است. مکانیسم پان اسپرمیا یا زندگی که به طور مستقل تکامل یافته و به وجود آمده است.
اطلاعات بیشتر: arXiv




