یک مطالعه جدید نشان می دهد که اکسیژن فراوان دنباله دار 67P بیش از یک توهم است.

زمانی که فضاپیمای روزتا متعلق به آژانس فضایی اروپا، اکسیژن مولکولی فراوانی را که از دنبالهدار 67P/Churyumov-Gerasimenko (67P) پرتاب میشد را در سال 2015 شناسایی کرد، دانشمندان را متحیر کرد. آنها هرگز ندیده بودند که یک دنباله دار اکسیژن آزاد کند، چه برسد به این فراوانی. اما نگرانکنندهترین پیامدهای عمیقتر آن بود: اینکه محققان باید اکسیژن زیادی را در نظر میگرفتند، که به معنای بازنگری درباره همه چیزهایی بود که فکر میکردند قبلاً در مورد شیمی منظومه شمسی اولیه و نحوه شکلگیری آن میدانستند.
با این حال، یک تحلیل جدید به رهبری آدرین لوسپای-کوتی، دانشمند سیارهشناسی از آزمایشگاه فیزیک کاربردی جانز هاپکینز (APL) در لورل، مریلند، نشان میدهد که کشف روزتا ممکن است آنقدرها هم که دانشمندان در ابتدا فکر میکردند عجیب نباشد. در عوض، نشان می دهد که دنباله دار دارای دو مخزن داخلی است که به نظر می رسد اکسیژن بیشتری نسبت به واقعی دارد.
لوسپای کوتی گفت: «این نوعی توهم است. در حقیقت، دنبالهدار از اکسیژن فراوانی برخوردار نیست، حداقل نه در زمان شکلگیری، اما در لایههای بالایی دنبالهدار انباشتهای از اکسیژن وجود دارد که سپس به یکباره آزاد میشود. “
اگرچه در زمین رایج است، اما اکسیژن مولکولی (دو اتم اکسیژن که دو اتم به یکدیگر پیوند دارند) به طور قابل توجهی در جهان غیر معمول است. به سرعت به اتمها و مولکولهای دیگر، بهویژه اتمهای هیدروژن و کربن با توزیع جهانی متصل میشود، به طوری که اکسیژن تنها در مقادیر کمی در چند ابر مولکولی ظاهر میشود. این واقعیت بسیاری از محققین را به این نتیجه رسانده است که احتمالاً اکسیژن موجود در سحابی پیشخورشیدی که منظومه شمسی ما را تشکیل داده است به روشی مشابه جمع آوری شده است.
وقتی روزتا متوجه شد که دنباله دار 67P اکسیژن نشت می کند، همه چیز وارونه شد. هیچ کس قبلاً اکسیژن را در یک دنباله دار ندیده بود، و به عنوان چهارمین مولکول فراوان در کمای درخشان یک دنباله دار (پس از آب، دی اکسید کربن و مونوکسید کربن)، نیاز به توضیح داشت. به نظر میرسد که اکسیژن دنبالهدار را با آب ترک میکند، و بسیاری از محققان را به این گمان میبرند که اکسیژن یا ازلی است – به این معنی که در بدو تولد منظومه شمسی با آب مرتبط بوده و زمانی که بعداً شکل گرفت در دنبالهدار انباشته شده است – یا پس از آن از آب تشکیل شده است. دنباله دار شکل گرفت
اما لوسپای کوتی و تیمش شک داشتند. همانطور که شکل دمبل دنباله دار به تدریج می چرخد، هر “زنگ” (یا نیمکره) در نقاط مختلف رو به خورشید است، به این معنی که دنباله دار دارای فصل است، بنابراین پیوند اکسیژن و آب ممکن است همیشه وجود نداشته باشد. در مدت زمان کوتاهی، مواد فرار می توانند به طور بالقوه روشن و خاموش شوند، زیرا با فصول ذوب می شوند و دوباره یخ می زنند.
حالا شما آن را می بینید، اکنون نمی بینید
این تیم با استفاده از این فصول، دادههای مولکولی را برای دورههای کوتاهمدت و بلندمدت درست قبل از ورود نیمکره جنوبی دنبالهدار به تابستان و سپس دوباره درست در پایان تابستان بررسی کردند. همانطور که در مطالعه آنها منتشر شده در 10 مارس در نجوم طبیعی، تیم دریافتند که وقتی نیمکره جنوبی به دور خود چرخید و به اندازه کافی از خورشید دور شد، ارتباط بین اکسیژن و آب ناپدید شد. مقدار آبی که از دنباله دار خارج می شد به شدت کاهش یافت، به طوری که به نظر می رسید اکسیژن به شدت به دی اکسید کربن و مونوکسید کربنی که دنباله دار هنوز منتشر می کرد، متصل است.
لوسپای کوتی گفت: «به هیچ وجه با توجه به توضیحات پیشنهادی قبلی این امکان وجود ندارد. “اگر اکسیژن ازلی بوده و در هنگام شکل گیری با آب همراه بوده است، نباید زمانی وجود داشت که اکسیژن به شدت با مونوکسید کربن و دی اکسید کربن ارتباط داشت اما با آب ارتباط نداشت.”
در عوض، تیم پیشنهاد کرد که اکسیژن دنبالهدار از آب نیست، بلکه از دو مخزن میآید: یکی از اکسیژن، مونوکسید کربن و دیاکسید کربن در اعماق هسته سنگی دنبالهدار، و یک جیب کمعمق نزدیکتر به سطح که در آن اکسیژن از نظر شیمیایی با آن ترکیب میشود. مولکول های یخ آب
ایده این است: یک مخزن عمیق از اکسیژن، مونوکسید کربن و یخ دی اکسید کربن دائماً گاز می دهد زیرا اکسیژن، دی اکسید کربن و مونوکسید کربن در دماهای بسیار پایین تبخیر می شوند. با این حال، همانطور که اکسیژن از داخل دنباله دار به سطح می رسد، مقداری از نظر شیمیایی در یخ آب (یکی از اجزای اصلی هسته دنباله دار) قرار می گیرد تا مخزن دوم و کم عمق تر اکسیژن را تشکیل دهد. اما یخ آب در دمایی بسیار بالاتر از اکسیژن تبخیر می شود، بنابراین تا زمانی که خورشید سطح را به اندازه ای گرم کند که یخ آب را تبخیر کند، اکسیژن باقی می ماند.
نتیجه این است که اکسیژن میتواند برای دورههای طولانی در این مخزن کم عمق جمع شود تا زمانی که سطح دنبالهدار در نهایت به اندازهای گرم شود که یخ آب تبخیر شود و یک جت بسیار غنیتر از اکسیژن موجود در دنبالهدار آزاد شود.
لوسپای کوتی توضیح داد: «به عبارت دیگر، فراوانی اکسیژن اندازهگیری شده در کمای دنبالهدار لزوماً نشاندهنده فراوانی آن در هسته دنبالهدار نیست.
بنابراین، دنبالهدار با فصول بین اتصال قوی با آب (زمانی که خورشید سطح را گرم میکند) و اتصال قوی با دیاکسید کربن و مونوکسید کربن (زمانی که آن سطح رو به خورشید باشد و دنبالهدار به اندازه کافی دور باشد) نوسان میکند. دقیقا همان چیزی است که روزتا به آن اشاره کرده است.
“این فقط یک توضیح نیست: این است بر اولیویه موزیس، دانشمند سیارهشناسی در دانشگاه اکس مارسی فرانسه و یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت: توضیحی چون گزینه دیگری وجود ندارد. “اگر اکسیژن فقط از سطح می آمد، شما این روندهای مشاهده شده توسط روزتا را نمی دیدید.”
او گفت که اهمیت اصلی این است که این بدان معنی است که اکسیژن موجود در دنباله دار 67P در واقع اکسیژنی است که در اوایل منظومه شمسی انباشته شده است. فقط کسری از چیزی است که مردم فکر می کردند.
لوسپای-کوتی گفت که میخواهد با بررسی گونههای مولکولی جزئی دنبالهدار، مانند متان و اتان، و همبستگی آنها با اکسیژن مولکولی و دیگر گونههای اصلی، موضوع را بیشتر بررسی کند. او گمان میکند که این به محققان کمک میکند تا ایده بهتری در مورد نوع یخی که اکسیژن در آن ادغام شده است پیدا کنند.
لوسپای کوتی با اشاره به اینکه میزان اکسیژن هنوز بیشتر از آن چیزی است که در اکثر ابرهای مولکولی دیده می شود، گفت: «هنوز باید راهی برای رساندن اکسیژن به دنباله دار بیابید». اما او گفت که انتظار دارد اکثریت محققان از این مطالعه و نتایج آن با آسودگی خاطر استقبال کنند.
آزمایشگاه فیزیک کاربردی، یک بخش غیرانتفاعی از دانشگاه جانز هاپکینز، به چالشهای مهم ملی از طریق کاربرد نوآورانه علم و فناوری میپردازد. برای اطلاعات بیشتر مراجعه کنید www.jhuapl.edu.




