وقتی الکل می نوشید چه اتفاقی می افتد؟ – ScienceSwitch
چرا به نظر می رسد برخی از افراد پس از چند نوشیدنی سریعتر از دیگران مست می شوند؟ چه چیزی باعث این احساس مستی یا سرگیجه در چند دقیقه پس از اولین جرعه می شود؟ پاسخ به این سوالات متداول در مورد الکل در مسیرهای بیولوژیکی است که اتانول پس از مصرف دنبال می کند.

در نگاه اول، مسمومیت با الکل ممکن است ساده به نظر برسد – اتانول بیشتری بنوشید و آسیب بیشتری خواهید دید. با این حال، توالی وقایعی که پس از مصرف یک نوشیدنی الکلی رخ میدهد، توضیح میدهد که چرا افراد درجات متفاوتی از مسمومیت را در شرایط یکسان نشان میدهند. از جذب در روده، توزیع از طریق گردش خون، تخریب متابولیک، تعامل با گیرنده ها تا حذف نهایی، اتانول با عوامل متعددی مواجه می شود که قدرت و اثرات آن را در افراد شکل می دهد.
بنابراین، با درک سفری که اتانول در بدن و مغز طی میکند، میتوانیم علم مست کردن را کشف کنیم. بررسی مکانیسمهای مولکولی که توسط آن این مولکول ساده دو کربنه از روده به خون میگذرد، شیمی عصبی را تغییر میدهد و تغییرات سیستمیک را القا میکند، تغییرات پاسخ به الکل را که در زندگی روزمره میبینیم روشن میکند. کشف این فرآیندهای بیولوژیکی بینشی را در مورد اینکه چرا برخی افراد تمایل بیشتری به مسمومیت و اختلالات مصرف الکل نشان می دهند، ارائه می دهد.
جذب و متابولیسم
این احساس مستی یا مستی کامل پس از چند نوشیدنی ناشی از اتانول است که یک ترکیب ساده موجود در آبجو، شراب و الکل است. از نظر ساختاری، اتانول کوچک و ساده است که به آن اجازه می دهد به راحتی از غشای سلولی عبور کرده و به گیرنده های سراسر بدن متصل شود. این منجر به اثرات گسترده ای می شود و به همین دلیل است که اتانول باعث مسمومیت می شود.
پس از قورت دادن یک نوشیدنی الکلی، اتانول به سرعت از معده از طریق پوشش معده و قسمت فوقانی روده کوچک به خون جذب می شود. زمانی که با معده خالی نوشیده شود، جذب سریعتر است، زیرا غذا در معده سرعت عبور اتانول از اسفنکتر پیلور به روده کوچک را کاهش میدهد.
هنگامی که اتانول وارد خون می شود، ابتدا به کبد می رود، جایی که آنزیم ها آن را از طریق یک فرآیند اکسیداسیون دو مرحله ای تجزیه می کنند. ابتدا آنزیمی به نام الکل دهیدروژناز (ADH) اتانول را به استالدئید، یک ترکیب سمی و سرطان زا است. سپس آنزیم متفاوت نامیده می شود استالدهید دهیدروژناز (ALDH) استالدئید را بیشتر به استات متابولیزه می کند، یک ترکیب نسبتا بی ضرر.
کبد به عنوان محل اولیه برای متابولیسم و حذف اتانول عمل می کند. با این حال، سرعت این تجزیه تعیین می کند که چه مقدار اتانول به گردش خون می رسد و به مغز و سایر اندام ها می رود تا اثراتی را در سراسر بدن ایجاد کند.
اثرات بر روی مغز
هنگامی که اتانول وارد جریان خون و گردش خون می شود، به زودی راه خود را به مغز باز می کند. اتانول در مغز روی سیستم های انتقال دهنده عصبی خاص عمل می کند که فعالیت و ارتباط نورون ها را تنظیم می کند.
یکی از تأثیرات اصلی افزایش فعالیت است گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA)، انتقال دهنده عصبی بازدارنده اصلی مغز. اتصال اتانول باعث هجوم بیشتر کلرید از طریق گیرنده های GABA می شود و نورون ها را کمتر تحریک می کند. این سرکوب فعالیت سلول های مغزی منجر به اثرات آرام بخش و اختلال حرکتی می شود که با مصرف متوسط اتانول مشاهده می شود. در دوزهای بسیار بالا، که به شدت GABA را افزایش می دهد، اتانول می تواند به طور خطرناکی عملکردهای حیاتی مغز مانند تنفس را سرکوب کند.
اتانول هم عملکرد گلوتامات را مهار می کند، انتقال دهنده عصبی تحریکی اولیه مغز است. اتانول با مسدود کردن گیرنده های گلوتامات، فعالیت عصبی و فعالیت مغز را شبیه به اثر گابا کاهش می دهد.
در مسیر پاداش مغز، اتانول ترشح دوپامین را در ناحیه ای به نام تحریک می کند هسته اکومبنس. این هجوم دوپامین باعث ایجاد احساس لذت و پاداش مرتبط با مصرف الکل می شود.
اتانول همچنین باعث سنتز و آزادسازی اندورفین در مناطق خاصی از مغز می شود. اتصال اندورفین به گیرنده های مواد افیونی باعث ایجاد سرخوشی، کاهش اضطراب و ایجاد حس آرامش کلی می شود – که به خواص لذت بخش مسمومیت با الکل کمک می کند.
تفاوتهای فردی
از آنجایی که اتانول سریعتر از مصرف آن از بدن دفع می شود، احساس مستی از بین می رود. با این حال، عوامل زیادی وجود دارد که باعث تفاوت های فردی در نحوه واکنش افراد و تجربه اثرات اتانول می شود.
مثلا، زنان تمایل دارند اثرات الکل را شدیدتر احساس کنند نسبت به مردان هم وزن پس از مصرف مقادیر معادل. این تا حدی به دلیل درصد چربی بدن بالاتر و حجم کمتر آب بدن در زنان است. برای همین وزن، زنان آب کمتری برای توزیع اتانول دارند و در نتیجه غلظت الکل خون بالاتر میرود.
تفاوت های ژنتیکی نیز منجر به متابولیسم اتانول مختلف نرخ ها انواع آنزیم های کبدی الکل دهیدروژناز (ADH) و آلدهید دهیدروژناز (ALDH) تجزیه اتانول را تسریع یا کند می کنند. کسانی که فعالیت آنزیمی آنها افزایش یافته است، اتانول را سریعتر حذف می کنند و کمتر تحت تأثیر قرار می گیرند.
ژنتیک گیرنده های عصبی نیز حساسیت را تغییر می دهد. تغییرات در گیرنده های گابا، گلوتامات، دوپامین و مواد افیونی پاسخ بافت به اتصال اتانول را تغییر می دهد. این امر هم خواص پاداش الکل و هم سطح آسیب را تغییر می دهد.
قرار گرفتن مکرر در معرض اتانول منجر به سازگاری مغز می شود که تحمل را افزایش می دهد و اثرات الکل را کاهش می دهد. با این حال، آسیب شدید کبدی ناشی از سوء مصرف مزمن الکل می تواند از متابولیسم مناسب جلوگیری کند و تحمل را کاهش دهد.
بنابراین، پاسخ یک فرد به الکل توسط تعداد زیادی از عوامل بیولوژیکی شکل می گیرد. ژنتیک بر همه چیز تأثیر می گذارد، از سرعت متابولیزه شدن اتانول گرفته تا حساسیت گیرنده های مغز. تفاوت های جنسیتی منجر به تغییرات در سطح الکل خون برای همان دوز می شود. آنزیم های کبد بسته به مقداری که می نوشید، برای تجزیه سریع یا کندتر اتانول سازگار می شوند. حتی مصرف الکل در گذشته سیستم انتقال دهنده های عصبی و تحمل را تغییر می دهد. در نهایت، این تأثیر متقابل این عوامل ژنتیکی و فیزیولوژیکی است که سطح مسمومیت تجربه شده از مصرف اتانول را تعیین می کند.
این تنوع پیچیده بین فردی به توضیح تمایلات مختلف برای اختلالات مصرف الکل کمک می کند. برخی ممکن است به دلیل افزایش پاسخ پاداش یا فقدان اثرات منفی در برابر اعتیاد آسیب پذیرتر باشند. برای دیگران، کاهش تحمل مسمومیت را در محدوده ایمن نگه می دارد. اما هیچ دو نفر از نوشیدن مقادیر معادل الکل اثرات یکسانی را تجربه نمی کنند. تفاوت های ظریف در جذب مغز، توزیع، متابولیسم و حساسیت منجر به تغییرات قابل توجهی در حساسیت به رفتار مشکل نوشیدن الکل می شود. بنابراین، در حالی که اتانول از طریق مسیرهای مشابه در همه سفر می کند، ظرافت های سفر آن حکم می کند که هر یک از ما بر اساس فردیت بیولوژیکی خود به طور منحصر به فردی واکنش نشان دهیم.



