نانوحامل های درمانی التهاب ریه را در موش کاهش می دهند

اگر به SARS-CoV-2، ویروسی که باعث COVID-19 می شود، آلوده شده اید، ممکن است به سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS) مبتلا شده باشید. در طول همه گیری، 33 درصد مردم گزارش شده است که در بیمارستان بستری با COVID-19 به ARDS مبتلا هستند.
اکثر افراد پس از بستری شدن در بیمارستان برای یک بیماری جدی مانند سپسیس یا پنومونی یا آسیب ریه به این سندرم مبتلا می شوند. علائم شایع ARDS تنگی نفس شدید، تنفس سخت و غیر طبیعی سریع، فشار خون پایین، گیجی و خستگی مفرط است.
هیچ درمان یا درمان تایید شده توسط FDA برای ARDS وجود ندارد نرخ مرگ و میر بالا. افراد مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی معمولاً برای حفظ اکسیژن در دستگاه تنفس مصنوعی قرار می گیرند و برای کاهش التهاب به آنها استروئید داده می شود. اما تهویه مکانیکی می تواند آسیب اولیه را بدتر کند و باعث التهاب بیشتر شود که منجر به نارسایی اندام چند سیستمی و مرگ شود.

التهاب نقش کلیدی در ایجاد ARDS دارد. سیستم ایمنی سعی میکند عفونت یا آسیب زمینهای را با ارسال یک واکنش پیش التهابی قوی برطرف کند که باعث ایجاد التهاب بیش از حد میشود. این باعث می شود مایع در کیسه های هوایی کوچک و الاستیک جمع شود.آلوئول ها) در ریه ها، میزان هوایی را که تنفس می کنید کاهش می دهد و اکسیژن کمتری به جریان خون می فرستد، به این معنی که هوای کمتری به اندام های دیگر می رسد.
اما اگر بتوانید یک قطره از محلولی که برای کاهش این پاسخ التهابی طراحی شده است را استنشاق کنید و به سیستم ایمنی خود اجازه دهید عفونت اصلی را برطرف کند، چه؟
محققان دانشگاه ایالتی اوهایو (OSU) با مهندسی وزیکولهای خارج سلولی (EVs) که محمولههای ضدالتهابی خود را در محل آسیب ریه حمل و رها میکنند، راهحلی ایجاد کردهاند. این محلول روی موش هایی با بافت ریه ملتهب که شبیه ARDS بود، آزمایش شد. این نتایج در مجله منتشر شده است مواد پیشرفته اشاره به نوید بهبود ریه هایی که به شدت در اثر ضربه یا عفونت آسیب دیده اند.
ناتالیا هیگویتا کاسترو، محقق ارشد، دکترا و دانشیار مهندسی زیست پزشکی و جراحی مغز و اعصاب، گفت: “طبق دانش ما، این اولین مطالعه ای است که نشان می دهد وزیکول های خارج سلولی مشتق از پوست مهندسی شده می توانند واسطه های التهابی کلیدی را در مدل موش کاهش دهند.” در OSU
او گفت: «خودروهای الکتریکی مهندسی شده همچنین پروفایل متابولیک سلولها را تغییر دادند تا مسیرهای ضد التهابی را بهبود بخشند و در عین حال آسیب بافتی را در هنگام آسیب حاد ریه به میزان قابل توجهی کاهش دهند.
طراحی نانوحامل های درمانی
تیم هیگویتا کاسترو وزیکولهای خارج سلولی مشتق از سلولهای پوست موشهای بالغ را برای مهندسی انتخاب کردند، زیرا این وزیکولها به طور طبیعی در حیوانات از جمله انسان آزاد میشوند و نانوحاملهای طبیعی هستند. آنها می توانند انواع بیومولکول های فعال از جمله پروتئین ها، اسیدهای نوکلئیک و آنتی ژن ها از طریق موانع بیولوژیکی
گام بعدی مهندسی خودروهای الکتریکی پوست برای آزادسازی محموله ای از پروتئین های خاص در محل مورد نظر برای درمان التهاب بود. محققان ضد التهابی را بارگذاری کردند سیتوکین ها Iبه نانوحاملهای EV و سطح را با مولکولهایی برچسبگذاری میکند که با سلولهای گیرنده خاص تعامل میکنند تا حفظ آنها در ریهها را افزایش داده و تحویل هدفمند را ممکن میسازد.
برای ارزیابی EV های مهندسی شده در موش ها، ابتدا دارویی به حیوانات داده شد که باعث التهاب شدید در ریه های آنها می شد. سپس به برخی از موش ها یک قطره مایع داخل بینی با نانوحامل های مهندسی شده داده شد که مستقیماً به ریه های آسیب دیده آنها می رفت. موش های دیگر برای ارائه مقایسه بدون درمان باقی ماندند.
پیشرفت های قابل توجه

اعتبار: پائولا پوئرتا، هنرمند آزاد
طی شش ساعت پس از تجویز EV، محققان کاهش قابل توجهی در التهاب ریه در موش های تحت درمان در مقایسه با موش های درمان نشده مشاهده کردند. این با کاهش اندازه گیری شد نوتروفیل ها (نوعی سلول التهابی) در ریه های موش های تحت درمان. به گفته یکی از نویسندگان آنا سالازار-پوئرتا، دکترا، محقق فوق دکترا در OSU، کاهش التهاب تا 12 ساعت حفظ شد.
یافته مهم دیگر این بود که موش ها پس از درمان با EVs به طور قابل توجهی آسیب بافت ریه کمتری داشتند. در مقایسه با موشهای درمان نشده، موشهایی که EVs دریافت کردند، تعداد آلوئولها و دیوارههای آلوئولی نازکتری داشتند که هر دو نشانهای از بهبود عملکرد ریه هستند.
بر اساس مطالعه آنها، دانشمندان از دیدن این که سلول های تحت درمان در ریه موش ها نیز موادی با اثرات درمانی جهانی، از جمله آنتی اکسیدان ها و مولکول های ضد التهابی بیشتری آزاد کردند، شگفت زده شدند.
“نتایج نشان می دهد که نانوحامل های مشتق شده به طور طبیعی در کاهش التهاب و آسیب بافتی در ریه موش ها در مدت زمان نسبتاً کوتاهی موثر هستند. اگر یافته ها در مطالعات آینده تایید شوند، این درمان ممکن است در نهایت برای انسان های مبتلا به سندرم دیسترس تنفسی حاد مفید باشد. جرمونت چن، دکترا، مدیر برنامه در بخش علوم و فناوری اکتشاف NIBIB گفت.
هیگویتا کاسترو گفت که مطالعات آینده نیاز به استفاده از مدلهای حیوانی بزرگتر دارند تا تأیید کنند که این رویکرد درمانی میتواند بزرگتر شود.
او کاربردهای درمانی وسیع تری را برای وزیکول های خارج سلولی مهندسی شده پیش بینی می کند. در دراز مدت، این می تواند یک محصول نهایی باشد زیرا این وزیکول ها بسیار سازگار با سیستم ایمنی و بسیار انعطاف پذیر هستند. او میگوید: «پزشکان ممکن است بتوانند از آنها برای شرایط مختلف از جمله بهبود زخم، دیابت، بیماریهای قلبی عروقی و کمردرد استفاده کنند.
این تحقیق توسط کمکهای مالی موسسه ملی پیری تامین شد و توسط NIBIB (DP2EB028110)، موسسه ملی دیابت و بیماریهای گوارشی و کلیوی (DP1DK126199)، موسسه ملی آرتریت و بیماریهای اسکلتی- عضلانی و پوست (1R0415070) انجام شد. و دفتر تحقیقات دانشگاه ایالتی اوهایو.
این نکته برجسته علمی یک کشف تحقیقاتی بزرگ را توصیف می کند. تحقیقات پایه درک ما از رفتار و زیست شناسی انسان را افزایش می دهد، که زیربنای پیشرفت راه های جدید و بهتر برای پیشگیری، تشخیص و درمان بیماری است. علم یک فرآیند غیرقابل پیش بینی و تدریجی است – هر مطالعه علمی بر اساس اکتشافات گذشته، اغلب به روش های غیرمنتظره استوار است. اکثر پیشرفت های بالینی بدون دانش تحقیقات بنیادی امکان پذیر نخواهد بود.
مرجع تحقیق: Salazar-Puerta AI و همکاران. وزیکول های خارج سلولی مهندسی شده مشتق شده از فیبروبلاست های پوستی التهاب را در مدل موش آسیب حاد ریه کاهش می دهد. مواد پیشرفته (2023). DOI: 10.1002/adma.202210579




