مقالات

سهم تعیین کننده تحقیقات پایه


همانطور که در اطراف شیکاگو قدم می زنم، از ده ها سایت تست کووید-19 عبور می کنم و با ساندویچ بردهایی که روی آن ها “تست PCR” نوشته شده است، به مردم اشاره می کنم. اگرچه وضعیت PCR به عنوان یک ستاره طلایی در تحقیقات علمی قبل از همه‌گیری به خوبی تثبیت شده بود، اما از آن زمان از اصطلاح علمی به زبان عامیانه رایج راه پیدا کرده است.

سازگاری پزشکی PCR برای آزمایش COVID-19 مسیری را که تحقیقات می تواند طی کند را نشان می دهد. اکتشاف با بستر تحقیقات پایه آغاز می شود، نوعی تحقیق که هدف آن کشف ویژگی های اساسی است که زندگی را ممکن می کند. هنگامی که این حقایق اساسی بهتر درک شوند، تحقیقات ترجمه ای از این اصول برای توسعه فناوری های جدید برای بهبود زندگی انسان استفاده می کند. ادامه نوآوری علمی مستلزم حمایت از تحقیقات پایه برای ادامه گسترش دانش ما از جهان طبیعی است.

PCR یا واکنش زنجیره ای پلیمراز، یک ابزار ضروری در تحقیقات بیولوژیکی است که فرآیند طبیعی ساختن کپی از مواد ژنتیکی را تقلید می کند، اما به جای اینکه در سلول اتفاق بیفتد، این فرآیند را در یک لوله آزمایش انجام می دهد. به طور خاص، PCR قطعات نسبتاً کوچکی از DNA را تقویت می کند. این یک اختراع انقلابی برای تحقیقات علمی بود زیرا به دانشمندان این امکان را می داد که مقادیر کمی از مواد ژنتیکی مورد علاقه را برای تولید مواد ژنتیکی کافی برای آزمایش های متعدد ضرب کنند.

آزمایش COVID-19 تعیین می کند که آیا ماده ژنتیکی خاصی برای ویروس SARS-CoV2 در نمونه یک بیمار وجود دارد یا خیر. نمونه فرآیندی را طی می کند که ماده ژنتیکی ویروس، RNA، را به یک توالی DNA مربوطه تبدیل می کند. سپس نمونه تحت آزمایش PCR قرار می گیرد که تشخیص می دهد آیا این DNA ویروسی وجود دارد یا خیر و به اندازه کافی کپی می کند تا آزمایش مثبت را ثبت کند.

PCR از گرما برای باز کردن مارپیچ دو رشته ای DNA به یک رشته خطی و تک رشته اسیدهای نوکلئیک استفاده می کند. نوکلئوتیدها، واحدهای سازنده DNA، در چهار نوع مختلف وجود دارند: سیستئین (C)، گوانین (G)، آدنوزین (A) و تیروزین (T). C و G با هم ارتباط دارند در حالی که A و T شریک هستند. در طی فرآیند PCR، اسیدهای نوکلئیک تک رشته ای به بلوک های سازنده اسید نوکلئیک مکمل خود متصل می شوند.

نوکلئیک اسیدها به تنهایی به شرکای خود به آرامی متصل می شوند. اما یک آنزیم، یک کاتالیزور بیولوژیکی معرفی کنید و سرعت واکنش ها افزایش می یابد. PCR از یک آنزیم پایدار در برابر حرارت به نام Taq polymerase به عنوان کمکی برای تطبیق اسیدهای نوکلئیک در امتداد الگوی واحد با شرکای اتصال آنها استفاده می کند و یک رشته جدید دو رشته ای از ماده ژنتیکی ایجاد می کند. مارپیچ دو رشته ای جدید را می توان دوباره با گرما تقسیم کرد و حتی رشته های بیشتری را برای جفت شدن آنزیم ایجاد کرد. هنگامی که رشته مکمل توالی اصلی با اسیدهای نوکلئیک شریک خود مطابقت داده شود، رشته اصلی دوباره تولید می شود. این حلقه بارها تکرار می شود و یک رشته به میلیون ها کپی می شود.

سهم تعیین کننده تحقیقات پایه
کارتون نشان می‌دهد که رشته‌های دوتایی اصلی (آبی تیره) در حال عبور از چرخه‌های متعدد PCR برای تقسیم به رشته‌های منفرد هستند که سپس کپی می‌شوند (آبی روشن). هر رشته جدید به عنوان یک الگو عمل می کند که در چرخه بعدی کپی می شود. اعتبار تصویر: Genome Research Limited.

Taq polymerase، اسب کاری PCR، بیش از 50 سال پیش در مکانی بعید کشف شد. این آنزیم در سال 1969 توسط یک تیم تحقیقاتی در حال مطالعه باکتری های ساکن در آبفشان های داغ در پارک ملی یلوستون کشف شد. در دماهای بالا، آنزیم‌هایی که واکنش‌های بیولوژیکی زندگی را فعال می‌کنند می‌توانند غیرفعال شوند، درست همانطور که سرخ کردن تخم‌مرغ پروتئین‌های موجود در سفیده تخم‌مرغ را غیرفعال می‌کند و آنها را از شفاف به سفید تبدیل می‌کند. محققان دریافتند که این باکتری های ترموفیل دارای آنزیم های تخصصی هستند که حتی در دماهای بالا نیز فعال هستند و آنها را در فرآیندهایی که نیاز به گرما دارند، مانند باز شدن DNA، سازگار می کند.

در سال 1983، دکتر کری مولیس PCR مدرن را با ترکیب دانش اولیه از خواص شناخته شده DNA با کشف آنزیم Taq polymerase پایدار در حرارت در یلوستون اختراع کرد. تقریباً 10 سال بعد مولیس جایزه نوبل شیمی را برای اختراع خود دریافت کرد. احتمالاً محققان یلوستون هرگز تصور نمی کردند که حفاری در اطراف آبفشان ها به چنین فناوری انقلابی منجر شود. پیگیری این تیم برای درک اساسی از چگونگی امکان زندگی در دماهای بالا راه را برای کاربرد ترجمه مولیس هموار کرد.

بیوفیلم باکتری از یک آبفشان در پارک ملی یلوستون. اعتبار تصویر: نیل هربرت/ خدمات پارک ملی.

برای تقویت تحقیقات ترجمه ای در حال انجام، باید به گسترش دانش پایه خود ادامه دهیم. همانطور که دکتر من دانشجوی برنامه تحصیلات تکمیلی زیست پزشکی Driskill دانشگاه نورث وسترن، تحقیقات پایه ای را برای تعیین چگونگی رشد و توسعه بافت اپیتلیال انجام می دهم. اپیتلیوم ورقه نازکی از سلول هاست که اندام ها را می پوشاند و به عنوان یک مانع عمل می کند و بدن را جدا می کند. پوست مشهورترین نمونه بافت اپیتلیال است که کل بدن را می پوشاند و از آن در برابر عوامل خارجی محافظت می کند.

من از پوست جنین قورباغه در حال رشد برای مطالعه رشد اپیتلیال استفاده می کنم. پوست جنین قورباغه مانند اپیتلیوم پوشاننده ریه ها و لوله های فالوپ است که حاوی سلول های چندشکله (MCCs) نیز می باشد. MCC ها سلول هایی هستند که بیش از 100 زائده مو مانند به نام مژک دارند که مانند شقایق دریایی سورئال از سطح بیرون زده اند. در ریه ها، مژک ها مخاط را به سمت پایین فشار می دهند تا از اندام های تنفسی ما محافظت کنند. در لوله های فالوپ، مژک ها تخم ها را به سمت پایین لوله ها هدایت می کنند.

تصویر سلول های پوستی متعدد یک قورباغه جنینی (Xenopus Laevis)، با گل مژه ها به رنگ سبز نشان داده شده است. اعتبار تصویر: آزمایشگاه میچل، دانشکده پزشکی فاینبرگ شمال غربی.

MCC ها توسط فرآیندی به نام شعاعی در اپیتلیوم گنجانده می شوند. MCC ها در زیر سطح شروع به رشد می کنند و بین سلول های همسایه به سمت بالا فشار می آورند تا به اپیتلیوم خارجی بپیوندند، مانند Destiny’s Child’s Kelly و Michelle که از زیر صحنه بلند می شوند تا به بیانسه در Superbowl بپیوندند.

برای ورود به اپیتلیوم، MCC ها باید از سد پروتئین های اتصال محکم که مسئول ایجاد اپیتلیوم به عنوان مانع هستند، عبور کنند. هدف تحقیق من درک ارتباط بین MCC ها و سلول های مجاور آنها است که به MCC ها اجازه دسترسی به اپیتلیوم را می دهد.

برنامه تحقیقاتی من به دلیل کاربردهای ترجمه ای آن در پزشکی به دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورث وسترن وابسته است. اگرچه ممکن است ارتباط دادن مطالعه روی پوست قورباغه جنینی با پیشگیری از متاستازهای سرطانی یا توسعه اندام های مصنوعی دشوار به نظر برسد، اما دور از دسترس نیست. سلول های سرطانی نیز به صورت شعاعی بین سلول ها قرار می گیرند تا وارد جریان خون شده و در سراسر بدن پخش شوند. به همین ترتیب، درک چگونگی واکنش پروتئین‌های پیوندی به استرس در اپیتلیوم می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا ورقه‌های مسطح سلول‌های اپیتلیال را به اندام‌های کوچک رشد یافته در آزمایشگاه برای پیوند اعضا در آینده شکل دهند.

تحقیقات پایه ممکن است مانند علم برای علم به نظر برسد. با این حال، دانش فراوانی که می‌توان از چنین تحقیقاتی به دست آورد، پتانسیل ایجاد پیشرفت‌های انقلابی را دارد که زندگی ما را تا حد زیادی بهبود می‌بخشد. گاهی اوقات سفری که با کاوش در یک آبفشان داغ برای حیات بیولوژیکی شروع می‌شود، می‌تواند به آزمایش‌های مبتنی بر PCR برای COVID-19 در شیکاگو ختم شود.

  • ایولین

    Evelyn “Eva” Suva دانشجوی سال دوم دکترا در زیست شناسی سلولی و رشدی در دانشگاه نورث وسترن است. او فارغ التحصیل انستیتوی ملی سرطان بود و مدرک لیسانس خود را در زیست شناسی مولکولی، سلولی و تکاملی از UC سانتا کروز در سال 2018 دریافت کرد. می توانید او را در توییتر @EveSuva پیدا کنید.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا