مقالات

ارتباط ایمیلی با دانشگاهیان در دوره دکتری


در حالی که در فرودگاه پراگ منتظر پروازم به خانه بودم، پس از چند روزی که در مورد گزینه‌های همکاری SWGO برای آشکارسازهایی که خواهیم ساخت، بحث کردم، به موضوعی برخوردم که توجه من را به خود جلب کرد. این در مورد ایمیل‌هایی بود که به دانشگاهیان در مورد دوره‌های دکترا ارسال می‌شد. از آنجایی که بحث را در آنجا برای دانشگاهیان کمی نابخشودنی دیدم، می‌خواهم موضع خود را در اینجا بیان کنم – احتمالاً در یک محیط کمتر سمی.
پست اصلی مبتکر تاپیک به عنوان یک هشدار برای دانشجویان دکتری آینده نگر بود، توضیح می داد که چقدر دانشگاهیان مشغول و غرق هستند، راهبردهایی را برای جلب توجه آنها توصیه می کند، و پیشنهاد می کند در صورت عدم پاسخگویی از عصبانی شدن خودداری کنند. فکر می‌کنم همه اینها منطقی است، اما با خواندن این Profsplanation کمی احساس ناراحتی می‌کردم، زیرا به نظر می‌رسید پیام اصلی این است که “اینطوری کار می‌کند، انتظار چیز بهتری نداشته باشید”. من با آن موافق نیستم.

در تاپیک توضیح داده شد که دانشگاهیان به شدت شلوغ هستند، بنابراین نمی توانید از آنها انتظار داشته باشید که به هر ایمیلی که دریافت می کنند پاسخ دهند، و نباید به آن توهین کنید. خب، من دانشگاهی هستم، موضوعات مختلفی را در دوره کارشناسی ارشد و دکتری تدریس می کنم، در امتحانات شرکت می کنم، در جلسات هیئت علمی شرکت می کنم، خودم تحقیق می کنم (هنوز در 57 سالگی کد می نویسم). درخواست‌های کمک هزینه می‌نویسم، در کنفرانس‌ها شرکت می‌کنم، در سمینارها ارائه می‌کنم، مقاله‌نویسی، بررسی مقاله، بررسی درخواست‌های کمک مالی، مدیریت مجلات، نظارت دانشجویی (هرگز رد نشد). علاوه بر این رئیس سازمانی با 24000 عضو و هماهنگ کننده همکاری با 25 موسسه هستم. و من برای وبلاگ در مورد کل موضوع وقت پیدا می کنم. با همه اینها، من هرگز در پاسخ به سؤالات یک دانش آموز کوتاهی نمی کنم. آیا من یک بیگانه هستم؟ نه من نیستم موضوع اولویت هاست.

افرادی که آن را بهانه خوبی می‌دانند تا بگویند وقتی معلوم می‌شود به ایمیل‌ها پاسخ نمی‌دهند، غرق شده‌اند، بی‌راست هستند. مدیریت زمان ضعیف، من به این می گویم! و به طور دقیق تر، مدیریت زمان ضعیف و استانداردهای اخلاقی پایین. دانش‌آموزان منبع اصلی تحقیقات آینده هستند و ما باید به آنها توجه بیشتری داشته باشیم، چه زمانی که در سیستم هستند و چه زمانی که تلاش می‌کنند وارد آن شوند. از آنجا که با آن روبرو شوید، اگر ما با آنها مانند s**t رفتار کنیم، خدمات خوبی به سیستم پرداخت نمی کنیم.

“اوه، اما شما به اندازه من پیام دریافت نمی کنید.” خب، صندوق پست امروز من اینجاست. و من اخیراً آن را به طور جدی تمیز کردم زیرا در حال مرور 14.9 گیگابایت فضای ذخیره سازی با Google هستم، اما برای خرید یک طرح پیشرفته بسیار ارزان هستم.

40000 پیام خوانده نشده؟ آنها چه هستند؟ خب، پیام‌های زیادی از همکاری CMS وجود دارد که من پشت سر می‌گذارم، و بسیاری پیام‌های دیگر درباره چیزهای کم‌اهمیت (برای من). اما پیام‌های زیادی از دانشجویانی که برای موقعیت‌هایی که وجود ندارند، درخواست می‌کنند، دریافت می‌کنم. در واقع، من تا حدودی آن را می نامم – به عنوان مثال، در این وبلاگ، بارها دانشجویان را به علاقه مندی به جاهای خالی دانشگاه پادوآ تشویق کرده ام، که من از آن حمایت مالی کردم. من حتی چند بار با هر کسی که علاقه نشان می داد یک نظرسنجی در مقیاس بزرگ انجام دادم!

دلیل تفاوت رفتار من با برخی از همکاران در آن تاپیک توییتر چیست؟ خوب، این مقیاس ارزش هایی است که شما با آن زندگی می کنید. هنوز به خوبی به یاد دارم احساساتی را که در دوران دانشجویی داشتم و خودم را به جای آن جوانان باهوشی که به دنبال فرصتی برای بدست آوردن موقعیت پژوهشی بودند قرار دادم. چگونه می توانم به آنها نگویم که باید فشار بیاورند و ارزش آن را دارند، حتی اگر در یک زمان معین چیزی برای ارائه نداشته باشم؟ من سعی می‌کنم به آنها توصیه کنم که چه استراتژی اتخاذ کنند (و برخی از چیزهایی که به آنها می‌گویم همان چیزی است که همکار در پست خود در توییتر خلاصه کرده است)، اما کاری که هرگز انجام نمی‌دهم این است که فقط در پاسخگویی کوتاهی کنم. و اگر زمان صرف شده برای پاسخگویی از زمان تحقیق من می گیرد، خیلی بد است. این دانشجوهای جوان از نظر من مهمترند در حالی که من پیر و بی مصرف هستم.

یکی از راه‌هایی که می‌توان درباره کل موضوع فکر کرد این است که سه دقیقه‌ای که صرف پاسخ دادن به برخی ناشناخته‌های نیتیش گوپتا یا جین اسمیت می‌کنید چه تأثیری دارد؟ ایمیل شما تأثیر بسیار بیشتری بر این پسران و دختران خواهد داشت تا پاسخ شما به رئیس دانشکده مبنی بر مخالفت شما با طرح تخصیص فضای پیشنهادی در بخش. به این فکر کنید که ایمیل بعدی شما چقدر خوب دریافت می شود و اولویت های شما تغییر می کند.

پاسخ ندادن به ایمیل‌های دانشجویانی که در مورد موقعیت‌های شغلی سؤال می‌کنند، همانطور که من می‌بینم، فقط خودخواهانه است. با دانستن این که از ایمیلی که ارسال نمی کنید چیزی دریافت نخواهید کرد، شانه سرد را به سمت آنها برمی گردانید. خوب، بگذار به شما چیزی بگویم. همان نگرش برمی گردد و در نقطه ای به شما ضربه می زند. و شاید هم نه – عدالت واقعی در این دنیا وجود ندارد. اما معیارهای اخلاقی در عزت نفس ما نقش دارند…



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا