آهنرباهای همجوشی می توانند منجر به بهبود تولید ریزتراشه شوند

Newswise – تیراندازی از میدان های مغناطیسی که محدود می شود پلاسما به شکل دونات سنتز امکانات معروف به توکامکس می تواند به بهبود کارایی ماشین های پیچیده ای که ریزتراشه تولید می کنند کمک کند. این نوآوری می تواند به رایانه ها و تلفن های هوشمند قدرتمندتر منجر شود، دستگاه های تقریباً ضروری که جامعه مدرن را ممکن می کند.
مهندسان از نور پرانرژی ساطع شده از پلاسما، حالت چهارم ماده با بار الکتریکی، برای ایجاد ساختارهای ریزی بر روی سطوح ویفرهای سیلیکونی در طول تبدیل آنها به ریزتراشه استفاده می کنند. این اجزای کوچک طیف وسیعی از دستگاهها، از جمله لوازم الکترونیکی مصرفی، بازیهای ویدیویی، ماشینهای پزشکی و مخابرات را فعال میکنند. بهبود تولید این نور می تواند عمر قطعات حیاتی در ماشین ها را افزایش دهد و تولید ریزتراشه را کارآمدتر کند.
بن اسرائیلی، نویسنده اصلی این مقاله میگوید: «این یافتهها میتواند صنعت ریزتراشهها را تغییر دهد کاغذ انتشار نتایج در نامه های فیزیک کاربردی. اسرائیل دانشجوی کارشناسی ارشد در برنامه فیزیک پلاسمای پرینستون مستقر در آزمایشگاه فیزیک پلاسمای پرینستون (PPPL) وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) است که توسط دانشگاه پرینستون اداره می شود.
محققان شبیهسازیهای رایانهای انجام دادند که نشان میداد چگونه میتوان میدانهای مغناطیسی متضاد را در محفظههای نگهدارنده پلاسما در ماشینهایی که قطعات کلیدی سیلیکون را میسازند، ایجاد کرد. میدانهای مغناطیسی به هم فشرده میشوند و مانند دلتاهای رودخانهای گسترش مییابند و یک ناحیه مرکزی به نام “تهی مغناطیسی” را باقی میگذارند که هیچ نیروی مغناطیسی را تجربه نمیکند.
شبیهسازیها نشان میدهند که خطوط میدان مغناطیسی که به بیرون هدایت میشوند میتوانند ذرات پلاسمای سریع ناخواسته را با خود ببرند. اگر این ذرات به نام «یون» حذف نشوند، میتوانند به آینه مهمی که نور پلاسما را جمعآوری و متمرکز میکند، آسیب برسانند و دستگاه برای تمیز کردن بیشتر باید خاموش شود.
این تکنیک روی دیگر پیکربندیهای میدان مغناطیسی که یونها را جذب میکنند، اما به طور کامل آنها را از محیط حذف نمیکنند، بهبود مییابد. مارین سیمنی میگوید: «این یک مشکل است زیرا وقتی لیزری به داخل محفظه میتابد تا قطرات قلع را یونیزه کند، پلاسمای پسزمینهای تشکیل شده از یونهای به دام افتاده از قطرات قلع مذاب قبلی که توسط پالسهای لیزر قبلی از بین رفتهاند، وجود خواهد داشت. ریچارد و باربارا نلسون، استادیار مهندسی مکانیک در دانشگاه مینه سوتا، و یکی دیگر از اعضای تیم.
سیمنی گفت: «در حالت ایدهآل، شما پلاسمایی میخواهید که فقط از الکترونها و یونهای قطرات قلبی که در حال حاضر به دستگاه تزریق میکنید تشکیل شود، اما به دلیل یونهای به دام افتاده در جلسات قبلی، در نهایت پلاسمای کاملاً متفاوتی خواهید داشت. ما کنترل کاملی بر این پلاسما نداریم و هنوز اثرات یون های به دام افتاده را نمی دانیم.
این تیم قصد دارد بررسی کند که چگونه پیکربندی تهی مغناطیسی ممکن است با گاز معمولی مورد استفاده برای پر کردن محفظه در طی ایجاد پلاسما برهمکنش داشته باشد. این گاز که از مولکول های هیدروژن تشکیل شده است، ذرات پلاسمای قلع را قبل از اینکه به آینه برخورد کنند و به آن آسیب برسانند، کند می کند. اینکه چگونه گاز پسزمینه میتواند بر طراحی پیکربندی تهی مغناطیسی تأثیر بگذارد و چگونه این پیکربندی میتواند بر گاز تأثیر بگذارد، همچنان یک راز باقی مانده است.
این تحقیق نشان می دهد که چگونه همکاری و ارتباطات می تواند به پیشرفت علمی قابل توجهی منجر شود. سیمنی گفت: «این نتایج هیجانانگیز بود، زیرا نشان میدهد برای حل مشکلات پیچیده، داشتن افراد با پیشینههای علمی متفاوت خوب است». ما از دانش پلاسما در کاربردهای همجوشی برای پاسخ به سؤالاتی در مورد یک زمینه کاملاً متفاوت استفاده کردیم.»
این تحقیق توسط برنامه تحقیق و توسعه هدایت شده آزمایشگاهی (LDRD) PPPL پشتیبانی شد.
***
PPPL، در پردیس Forrestal دانشگاه پرینستون در Plainsboro، نیوجرسی، به ایجاد دانش جدید در مورد فیزیک پلاسما – گازهای فوق داغ و باردار – و توسعه راه حل های عملی برای ایجاد انرژی از همجوشی اختصاص دارد. این آزمایشگاه توسط دفتر علوم دانشگاه در وزارت انرژی ایالات متحده مدیریت می شود که بزرگترین حامی تحقیقات علوم فیزیکی پایه در ایالات متحده است و برای رسیدگی به برخی از مهم ترین چالش های زمان ما کار می کند. برای اطلاعات بیشتر مراجعه کنید https://energy.gov/science




