آخرین کلمه در مورد هیچ


من برای اولین بار پست زیر را در مورد اینکه چقدر تقویم های جدید را دوست دارم در ژانویه 2020 نوشتم، زمانی که پر از ایده ها و برنامه های مربوط به سال آینده بودم. اوه اما حتی زمانی که همه گیری همه گیر شد و از بین رفت، من همچنان عاشق تقویم ها بودم. من به ژانویه می روم با این ایده که باید این ماه جدید و این سال جدید را با انرژی و اشتیاق تازه شروع کنم. تقویمهای جدید و تمیز خود را باز کردم، فهرستهایی تهیه کردم، به «برنامهها» رسیدم. این سالی بود که من به امور مالی ام دست پیدا کردم، کتاب را تمام کردم، و هم یک تمرین کننده اختصاصی مراقبه شدم.، در کم کردن سرعت و حضور در لحظه حال ماهر است، و همچنین روزها را با همه چیزهایی که می خواستم یاد بگیرم پر کنم: اسپانیایی، ماندولین، لحاف سازی، کاپوئرا.
خوب. تا پایان ژانویه، تمام برنامه های من به هم ریخت. به جای اینکه سال را قوی شروع کنم، با صورتم می افتادم. سال گذشته، تنها چیزی که در ژانویه تکمیل کردم، تماشای سریال بود.جوان تر،“ که احساس می کردم مستقیماً با روح من صحبت می کند. من هم تمام این مدت را صرف بزرگ کردن بچههایم کرده بودم و حالا در دوران میانسالی به سر میبردم (اما متأسفانه هیچکس مرا با ساتن فاستر اشتباه نمیگرفت.)
تقریباً همزمان با ورودم به فصل اول از هفت فصل، شروع به شنیدن زمزمه های شورش علیه ژانویه به عنوان ماه جمع کردن زندگی شما کردم. من از نویسندگانی مانند خبرنامه دریافت می کنم آنا برونز صحبت در مورد استفاده از نیمه زمستان به عنوان زمان بازسازی. هوم آیا این حتی برای یک عاشق تقویم ممکن بود؟
دارم امتحانش میکنم من تقویم بزرگ Ansel Adams خود را خریدم، اما هنوز در کمد بسته بندی شده است. من یک دفترچه خاطرات دارم، اما دو روز گذشته در آن چیزی ننوشته ام. من هنوز نسخه 2024 t را نگرفتماو تقویم رومیزی من چندین سال است که به آن تکیه کرده ام برای پیگیری فعالیت ها و ماجراجویی ها
من احساس می کنم. . . به طرز شگفت انگیزی خوب است روزها کمتر شلوغ به نظر می رسند، و من نگران این نبودم که از قبل عقب مانده ام، چون سعی نمیکردم جلوتر باشم دارم بیشتر به درختان و ستاره های زمستانی نگاه می کنم.
یک چیز خوب دیگر: تا زمانی که تقویم رومیزی خود را دریافت کنم، احتمالاً در فروش خواهد بود. به من نگاه کن، بالاخره در زمینه مالی پیشرفت می کنم!
*
بنابراین، دوشنبه رفتم تا برخی از نوشتن را انجام دهم. من در یک AirBnB ارزان 10 دقیقه از خانه ام بودم. اولین هفته ژانویه است، و اگرچه من یکی از آن دسته از افرادی هستم که به تصمیمات سال نو اعتقادی ندارم، میخواستم در ابتدای سال کمی وقت بگذارم تا ببینم در پروژههای مختلف در کجا هستم. و روی تقویم هایم کار کنم.
اوه، من عاشق تقویم های جدید هستم. سال نویدهای زیادی دارد! آن همه مربع خالی! من در واقع چهار تقویم دارم. یکی آنسل آدامز بزرگی است که به آشپزخانه می رود – من هر سال همان یکی را دریافت می کنم – با چیزهای بزرگی مانند تولدها، روزهای تعطیل و سفر. سپس تلفن و دفتر خاطراتم را دارم که هر دو قرار ملاقات و مصاحبه دارند و زمانی که قرار است بچه های مختلف را بردارم و به فعالیت های مختلف ببرم. من تلفن را دوست دارم زیرا من و شوهرم هر دو می توانیم ببینیم چه خبر است. من تقویم کاغذی را دوست دارم زیرا به من کمک می کند هفته را به طور کلی ببینم و نوشتن هر ورودی با دست کمک می کند تا به خاطر بسپارم. و سپس (سپس!) من یک تقویم الهام بخش دیگر دارم که ظاهری اساسی تر دارد که در آن سعی می کنم در چیزهایی بنویسم که می خواهم بیشتر روی آنها تمرکز کنم – نوشتن، موج سواری، یوگا، ماجراجویی. چیزی، میدانم، اما میتوانم بگویم وقتی نوشتن در آن را متوقف میکنم، از مسیر خارج میشوم.
حداقل این تقویم ها همگی تعداد روز یکسانی دارند. اگر در سال 1752 تقویمها را پر میکردم، یازده روز کامل را از دست میدادم. (مشکلات دیگر: تقویم انسل آدامز وجود نخواهد داشت. قطعاً کسی وجود نخواهد داشت که مواردی مانند: “این هفته مراقبت از خود را در برنامه خود قرار دهید و مانند هر قرار مهم دیگری با آن رفتار کنید.” یا و کتاب روز که با مراحل ماه تزئین شده است و تعطیلات سلتی مانند ایمبولک و سامهین را فهرست می کند، ممکن است به این معنا باشد که من بیشتر روزهایم را با فرار از شکار جادوگران پر کرده ام.) آن سال است که بریتانیا و تمام مستعمرات آن از تقویم جولیانی به تقویم میلادی تغییر مسیر دادند. آنها باید این روزها را از دست می دادند تا به عقب برسند.
من می توانم یک روز را بدون هیچ دستور رسمی از دست بدهم. و به نظر می رسد که من هر سال تعداد بیشتری از آنها را از دست می دهم، صفحات تقویم با سرعت تایم لپس در هم می چرخند. سال گذشته، آدریان بژان، استاد مهندسی دوک، دلیل این را توضیح داد که چرا فکر میکرد زمان با افزایش سن سرعت میگیرد. بررسی اروپایی. او این شتاب را به کاهش سرعت در زمان پردازش ذهنی ما نسبت می دهد. همانطور که ما بزرگتر می شویم، مغز ما نمی تواند به همان سرعتی که قبلا انجام می دادیم، تصاویر زیادی را دریافت و ادغام کند. از آنجایی که ما در مدت زمان مشابه تصاویر کمتری دریافت می کنیم، بر نحوه درک ما از زمان تأثیر می گذارد. (زمانی که قبلاً این را پست کردم، خواننده شجاع سارا اودانل این کلمه را توصیه کرد زنوسین، این حس که به نظر می رسد زمان سریعتر و سریعتر در حال حرکت است، به خصوص با افزایش سن. و آدریان بژان با مهربانی نوشت و گفت که هر کسی که مایل است در مورد کار او بیشتر بداند می تواند کتاب او را بررسی کند. زمان و زیبایی.)
بژان در یک پیام گفت: «مردم اغلب از اینکه چقدر از روزهایی که به نظر میرسید برای همیشه در جوانیشان ماندگار بودهاند شگفت زده میشوند. بیانیه مطبوعاتی 2019. این به این معنا نیست که تجربیات آنها بسیار عمیق تر یا معنادارتر بوده است، فقط این است که آنها در آتش سریع پردازش می شوند.
شاید تقویمهایم را دوست داشته باشم، زیرا آنها زمان را به چیزی که من میتوانم ببینم تعیین میکنند. آنها آن را قابل اندازه گیری می کنند، شاید چیزی که من حتی می توانستم آن را کنترل کنم. اما با نگاهی به تقویمهای سال گذشتهام، آن هفتهها را دیدم که اصلاً فراموش کردم چیزی بنویسم. آیا آن روزها سریعتر بودند یا کندتر، کم و بیش از آن چیزی که من امیدوار بودم؟ آیا من واقعاً از مسیر خارج شده بودم یا فقط زندگی می کردم؟
با این حال نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. خورشید از پنجره استودیو طلوع می کرد – تنها نشانگر زمانی که در روزی که می توانستم واقعاً هر کاری را که می خواهم انجام دهم به زمان نیاز داشتم. اما ابتدا تقویمم را باز کردم و شروع به نوشتن کردم.
تصویر توسط دافنه چولت از طریق ویکیمدیا کامانز، تحت مجوز Creative Commons 2.0



